حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنِ ابْنِ الْمُنْكَدِرِ، سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنهما ـ يَقُولُ مَرِضْتُ مَرَضًا، فَأَتَانِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي وَأَبُو بَكْرٍ وَهُمَا مَاشِيَانِ، فَوَجَدَانِي أُغْمِيَ عَلَىَّ، فَتَوَضَّأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ صَبَّ وَضُوءَهُ عَلَىَّ، فَأَفَقْتُ فَإِذَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أَصْنَعُ فِي مَالِي كَيْفَ أَقْضِي فِي مَالِي فَلَمْ يُجِبْنِي بِشَىْءٍ حَتَّى نَزَلَتْ آيَةُ الْمِيرَاثِ.
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад, Суфёндан, у Ибнул Мункадирдан ривоят қилади: У Жобир ибн Абдуллаҳнинг (розияллаҳу анҳумо) шундай деяётганини эшитди: Мен бир касаллик билан касалландим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени йўқлаб келдилар, Абу Бакр (ҳам), улар иккаласи пиёда эдилар. Улар мени ҳушсиз ҳолда топдилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам таҳорат олдилар, сўнг таҳорат (сув)ини устимга сепдилар. Мен ўзимга келдим, бирдан Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (олдимда). Мен: Эй Расулуллаҳ, молимни қандай қилай, молимда қандай (васият) ҳукм қилай? дедим. У менга ҳеч нарса билан жавоб бермадилар, то мерос ояти нозил бўлгунча.