حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ عِمْرَانَ أَبِي بَكْرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عَطَاءُ بْنُ أَبِي رَبَاحٍ، قَالَ قَالَ لِي ابْنُ عَبَّاسٍ أَلاَ أُرِيكَ امْرَأَةً مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ قُلْتُ بَلَى. قَالَ هَذِهِ الْمَرْأَةُ السَّوْدَاءُ أَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ إِنِّي أُصْرَعُ، وَإِنِّي أَتَكَشَّفُ فَادْعُ اللَّهَ لِي. قَالَ " إِنْ شِئْتِ صَبَرْتِ وَلَكِ الْجَنَّةُ وَإِنْ شِئْتِ دَعَوْتُ اللَّهَ أَنْ يُعَافِيَكِ ". فَقَالَتْ أَصْبِرُ. فَقَالَتْ إِنِّي أَتَكَشَّفُ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ لاَ أَتَكَشَّفَ، فَدَعَا لَهَا. حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، أَخْبَرَنَا مَخْلَدٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي عَطَاءٌ، أَنَّهُ رَأَى أُمَّ زُفَرَ تِلْكَ، امْرَأَةٌ طَوِيلَةٌ سَوْدَاءُ عَلَى سِتْرِ الْكَعْبَةِ.
Мусаддад, Яҳёдан, у Имрон Абу Бакрдан: Менга Ато ибн Абу Рабоҳ айтиб берди: У: Менга Ибн Аббос: Сенга жаннат аҳлидан бир аёлни кўрсатайми? деди. Мен: Ҳа, дедим. У: Мана шу қора аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Мен тутқаноққа учрайман ва (шунда) очилиб қоламан, мен учун Аллаҳга дуо қилинг, деди. У: «Агар хоҳласанг, сабр қил — сенга жаннат (бўлади); агар хоҳласанг, Аллаҳга сени соғайтиришини сўраб дуо қиламан» дедилар. У: Сабр қиламан, деди. Сўнг: Мен (шунда) очилиб қоламан, мен очилиб қолмаслигим учун Аллаҳга дуо қилинг, деди. У киши унга дуо қилдилар, деди. Бизга Муҳаммад: Бизга Махлад, у Ибн Журайждан хабар берди: Менга Ато хабар берди: У ўша Умму Зуфарни — узун, қора аёлни — Каъба пардаси ёнида кўрди.