حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ، عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّ نَاسًا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَتَوْا عَلَى حَىٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَلَمْ يَقْرُوهُمْ، فَبَيْنَمَا هُمْ كَذَلِكَ إِذْ لُدِغَ سَيِّدُ أُولَئِكَ فَقَالُوا هَلْ مَعَكُمْ مِنْ دَوَاءٍ أَوْ رَاقٍ فَقَالُوا إِنَّكُمْ لَمْ تَقْرُونَا، وَلاَ نَفْعَلُ حَتَّى تَجْعَلُوا لَنَا جُعْلاً. فَجَعَلُوا لَهُمْ قَطِيعًا مِنَ الشَّاءِ، فَجَعَلَ يَقْرَأُ بِأُمِّ الْقُرْآنِ، وَيَجْمَعُ بُزَاقَهُ، وَيَتْفِلُ، فَبَرَأَ، فَأَتَوْا بِالشَّاءِ، فَقَالُوا لاَ نَأْخُذُهُ حَتَّى نَسْأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلُوهُ فَضَحِكَ وَقَالَ " وَمَا أَدْرَاكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ، خُذُوهَا، وَاضْرِبُوا لِي بِسَهْمٍ ".
Муҳаммад ибн Башшор, Ғундардан: Бизга Шуъба, у Абу Бишрдан, у Абул Мутаваккилдан, у Абу Саид Худрийдан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан бир неча киши араб қабилаларидан бир қабилага келдилар, улар уларни меҳмон қилмадилар. Шу ҳолатда турганларида, ўша (қабила)нинг бошлиғини (илон/чаён) чақди. Улар: Сизларда бирор даво ёки руқя қилувчи борми? дедилар. Улар: Сизлар бизни меҳмон қилмадингиз, бизга бир ҳақ (иш ҳақи) белгиламасангизлар, қилмаймиз, дедилар. Улар уларга бир пода қўй белгиладилар. (Саҳоба) Уммул Қуръан (Фотиҳа)ни ўқий бошлади, сўлагини йиғар ва (чақилган жойга) пуфлар эди, у соғайди. Улар қўйни келтирдилар, (саҳобалар): Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан сўрамагунимизча уни олмаймиз, дедилар. Улар у кишидан сўрадилар, у киши кулдилар ва: «Унинг руқя эканини қайдан билдинг? Уни олинглар ва менга ҳам бир улуш ажратинглар» дедилар.