حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عُيَيْنَةَ، يَقُولُ أَوَّلُ مَنْ حَدَّثَنَا بِهِ ابْنُ جُرَيْجٍ، يَقُولُ حَدَّثَنِي آلُ، عُرْوَةَ عَنْ عُرْوَةَ، فَسَأَلْتُ هِشَامًا عَنْهُ فَحَدَّثَنَا عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سُحِرَ حَتَّى كَانَ يَرَى أَنَّهُ يَأْتِي النِّسَاءَ وَلاَ يَأْتِيهِنَّ. قَالَ سُفْيَانُ وَهَذَا أَشَدُّ مَا يَكُونُ مِنَ السِّحْرِ إِذَا كَانَ كَذَا. فَقَالَ " يَا عَائِشَةُ أَعَلِمْتِ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَفْتَانِي فِيمَا اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ، أَتَانِي رَجُلاَنِ فَقَعَدَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رَأْسِي، وَالآخَرُ عِنْدَ رِجْلَىَّ، فَقَالَ الَّذِي عِنْدَ رَأْسِي لِلآخَرِ مَا بَالُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ. قَالَ وَمَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ أَعْصَمَ، رَجُلٌ مِنْ بَنِي زُرَيْقٍ حَلِيفٌ لِيَهُودَ، كَانَ مُنَافِقًا. قَالَ وَفِيمَ قَالَ فِي مُشْطٍ وَمُشَاقَةٍ. قَالَ وَأَيْنَ قَالَ فِي جُفِّ طَلْعَةٍ ذَكَرٍ، تَحْتَ رَعُوفَةٍ، فِي بِئْرِ ذَرْوَانَ ". قَالَتْ فَأَتَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الْبِئْرَ حَتَّى اسْتَخْرَجَهُ فَقَالَ " هَذِهِ الْبِئْرُ الَّتِي أُرِيتُهَا، وَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ، وَكَأَنَّ نَخْلَهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ ". قَالَ فَاسْتُخْرِجَ، قَالَتْ فَقُلْتُ أَفَلاَ أَىْ تَنَشَّرْتَ. فَقَالَ " أَمَا وَاللَّهِ فَقَدْ شَفَانِي، وَأَكْرَهُ أَنْ أُثِيرَ عَلَى أَحَدٍ مِنَ النَّاسِ شَرًّا ".
Абдуллаҳ ибн Муҳаммад: Ибн Уяйнани эшитдим: У: Бизга уни биринчи айтиб берган Ибн Журайж эди: Менга Урванинг оиласи Урвадан айтиб берди, дер эди. Мен Ҳишомдан у ҳақида сўрадим, у бизга отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) айтиб берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга сеҳр қилинди, ҳатто у киши хотинларига яқинлашаётгандек (аммо яқинлашмаган ҳолда) хаёл қилар эдилар, деди. Суфён: Бу — сеҳр бўлса, энг қаттиқ (тури)дир, шундай бўлса, деди. У: «Эй Оиша, Аллаҳдан сўраган нарсамда У менга жавоб (фатво) берганини билдингми? Менга икки киши келди, бири бошим томонда, бири оёғим томонда ўтирди. Бошим томондаги иккинчисига: Бу кишининг аҳволи нима? деди. У: У сеҳрланган, деди. У: Уни ким сеҳрлаган? деди. У: Лабид ибн Аъсам — Бану Зурайқдан бир киши, яҳудийларнинг ҳамкасби (ҳампаймони), мунофиқ эди, деди. У: Нимада? деди. У: Тароқ ва (тоза қилинган) зиғир толаси (мушоқа)да, деди. У: Қаерда? деди. У: Эркак хурмо тупининг қобиғида, қудуқнинг таг тоши (раъуфа) остида, Зарвон қудуғида, деди» дедилар. У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам қудуқнинг олдига келдилар, то уни чиқариб олдилар ва: «Бу — менга кўрсатилган қудуқдир, гўё унинг суви хино ивитмасидек, гўё хурмолари шайтонларнинг бошидек эди» дедилар, деди. У: У чиқариб олинди, деди. У (Оиша): Мен: Уни тарқатиб (сеҳрни) очишингни (қилмайдиганмисан)? дедим, деди. У: «Бас, валлаҳи, Аллаҳ менга шифо берди, мен одамлардан биронтасига (қарши) ёмонлик қўзғашни ёқтирмайман» дедилар.