حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا سَلاَّمُ بْنُ مِسْكِينٍ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ أَنَسٍ، أَنَّ نَاسًا، كَانَ بِهِمْ سَقَمٌ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ آوِنَا وَأَطْعِمْنَا فَلَمَّا صَحُّوا قَالُوا إِنَّ الْمَدِينَةَ وَخِمَةٌ. فَأَنْزَلَهُمُ الْحَرَّةَ فِي ذَوْدٍ لَهُ فَقَالَ " اشْرَبُوا أَلْبَانَهَا ". فَلَمَّا صَحُّوا قَتَلُوا رَاعِيَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَاسْتَاقُوا ذَوْدَهُ، فَبَعَثَ فِي آثَارِهِمْ، فَقَطَعَ أَيْدِيَهُمْ وَأَرْجُلَهُمْ، وَسَمَرَ أَعْيُنَهُمْ، فَرَأَيْتُ الرَّجُلَ مِنْهُمْ يَكْدُمُ الأَرْضَ بِلِسَانِهِ حَتَّى يَمُوتَ. قَالَ سَلاَّمٌ فَبَلَغَنِي أَنَّ الْحَجَّاجَ قَالَ لأَنَسٍ حَدِّثْنِي بِأَشَدِّ عُقُوبَةٍ عَاقَبَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَحَدَّثَهُ بِهَذَا. فَبَلَغَ الْحَسَنَ فَقَالَ وَدِدْتُ أَنَّهُ لَمْ يُحَدِّثْهُ بِهَذَا
Муслим ибн Иброҳим, Салом ибн Мискиндан: Бизга Собит, у Анасдан айтиб берди: Бир неча кишида касаллик бор эди. Улар: Эй Расулуллаҳ, бизга жой ва таом бер, дедилар. Соғайганларидан кейин: Мадинанинг ҳавоси ёмон (касаллиқли) экан, дедилар. У киши уларни Ҳаррага, ўзининг бир неча туяси (билан) туширдилар ва: «Уларнинг сутларидан ичинглар» дедилар. Соғайганларидан кейин, улар Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг чўпонини ўлдирдилар ва туяларини ҳайдаб кетдилар. У киши уларнинг изидан (киши) юбордилар, уларнинг қўл-оёқларини кесдилар ва кўзларини (қиздирилган темир билан) кўр қилдилар. Мен улардан бирини тили билан ерни ғажиб (тишлаб), то ўлгунча (азобланаётганини) кўрдим. Салом: Менга етишича, Ҳажжож Анасга: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам жазолаган энг қаттиқ жазони менга айтиб бер, деди, у унга шуни айтиб берди. Бу Ҳасанга етди, у: Кошки у (Анас) унга (Ҳажжожга) буни айтиб бермаганида, деб (афсусланди), деди.