حَدَّثَنَا عُبَيْدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ سُحِرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم حَتَّى إِنَّهُ لَيُخَيَّلُ إِلَيْهِ أَنَّهُ يَفْعَلُ الشَّىْءَ وَمَا فَعَلَهُ، حَتَّى إِذَا كَانَ ذَاتَ يَوْمٍ وَهْوَ عِنْدِي دَعَا اللَّهَ وَدَعَاهُ، ثُمَّ قَالَ " أَشَعَرْتِ يَا عَائِشَةُ أَنَّ اللَّهَ قَدْ أَفْتَانِي فِيمَا اسْتَفْتَيْتُهُ فِيهِ ". قُلْتُ وَمَا ذَاكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " جَاءَنِي رَجُلاَنِ، فَجَلَسَ أَحَدُهُمَا عِنْدَ رَأْسِي وَالآخَرُ عِنْدَ رِجْلَىَّ، ثُمَّ قَالَ أَحَدُهُمَا لِصَاحِبِهِ مَا وَجَعُ الرَّجُلِ قَالَ مَطْبُوبٌ. قَالَ وَمَنْ طَبَّهُ قَالَ لَبِيدُ بْنُ الأَعْصَمِ، الْيَهُودِيُّ مِنْ بَنِي زُرَيْقٍ. قَالَ فِيمَا ذَا قَالَ فِي مُشْطٍ وَمُشَاطَةٍ، وَجُفِّ طَلْعَةٍ ذَكَرٍ. قَالَ فَأَيْنَ هُوَ قَالَ فِي بِئْرِ ذِي أَرْوَانَ ". قَالَ فَذَهَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فِي أُنَاسٍ مِنْ أَصْحَابِهِ إِلَى الْبِئْرِ، فَنَظَرَ إِلَيْهَا وَعَلَيْهَا نَخْلٌ، ثُمَّ رَجَعَ إِلَى عَائِشَةَ فَقَالَ " وَاللَّهِ لَكَأَنَّ مَاءَهَا نُقَاعَةُ الْحِنَّاءِ، وَلَكَأَنَّ نَخْلَهَا رُءُوسُ الشَّيَاطِينِ ". قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَأَخْرَجْتَهُ قَالَ " لاَ، أَمَّا أَنَا فَقَدْ عَافَانِي اللَّهُ وَشَفَانِي، وَخَشِيتُ أَنْ أُثَوِّرَ عَلَى النَّاسِ مِنْهُ شَرًّا ". وَأَمَرَ بِهَا فَدُفِنَتْ.
Убайд ибн Исмоил, Абу Усомадан, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга сеҳр қилинди, ҳатто у киши бир нарса қилаётгандек (аммо уни қилмаган ҳолда) хаёл қилинар эди, то бир кун — у киши менинг олдимда — Аллаҳга дуо қилдилар ва дуо қилдилар, сўнг: «Эй Оиша, Аллаҳдан сўраган нарсамда У менга жавоб берганини билдингми?» дедилар. Мен: У нима, эй Расулуллаҳ? дедим. У: «Менга икки киши келди, бири бошим томонда, бири оёғим томонда ўтирди. Сўнг бири шеригига: Бу кишининг оғриги нима? деди. У: У сеҳрланган, деди. У: Уни ким сеҳрлаган? деди. У: Бану Зурайқдан яҳудий Лабид ибнул Аъсам, деди. У: Нимада? деди. У: Тароқ ва (тароқда қолган) соч, ва эркак хурмо тупининг қобиғида, деди. У: У қаерда? деди. У: Зу Арвон қудуғида, деди» дедилар. У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам саҳобаларидан бир неча киши билан қудуққа бордилар, унга қарадилар — унинг устида хурмо бор эди — сўнг Оишанинг олдига қайтиб: «Валлаҳи, гўё унинг суви хино ивитмасидек, гўё хурмолари шайтонларнинг бошидек эди» дедилар, деди. Мен: Эй Расулуллаҳ, уни чиқариб олдингизми? дедим. У: «Йўқ, менга келса, Аллаҳ менга офият ва шифо берди, мен у сабабли одамларга (қарши) ёмонлик қўзғашдан қўрқдим» дедилар. Сўнг у (қудуқ) ҳақида буюрдилар, у кўмилди.