حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ هَاجَرَ إِلَى الْحَبَشَةِ نَاسٌ مِنَ الْمُسْلِمِينَ، وَتَجَهَّزَ أَبُو بَكْرٍ مُهَاجِرًا، فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " عَلَى رِسْلِكَ، فَإِنِّي أَرْجُو أَنْ يُؤْذَنَ لِي ". فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَوَ تَرْجُوهُ بِأَبِي أَنْتَ قَالَ " نَعَمْ ". فَحَبَسَ أَبُو بَكْرٍ نَفْسَهُ عَلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم لِصُحْبَتِهِ، وَعَلَفَ رَاحِلَتَيْنِ كَانَتَا عِنْدَهُ وَرَقَ السَّمُرِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ. قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ فَبَيْنَا نَحْنُ يَوْمًا جُلُوسٌ فِي بَيْتِنَا فِي نَحْرِ الظَّهِيرَةِ فَقَالَ قَائِلٌ لأَبِي بَكْرٍ هَذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مُقْبِلاً مُتَقَنِّعًا، فِي سَاعَةٍ لَمْ يَكُنْ يَأْتِينَا فِيهَا. قَالَ أَبُو بَكْرٍ فِدًا لَهُ بِأَبِي وَأُمِّي، وَاللَّهِ إِنْ جَاءَ بِهِ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ إِلاَّ لأَمْرٍ. فَجَاءَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَاسْتَأْذَنَ، فَأَذِنَ لَهُ فَدَخَلَ، فَقَالَ حِينَ دَخَلَ لأَبِي بَكْرٍ " أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ ". قَالَ إِنَّمَا هُمْ أَهْلُكَ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " فَإِنِّي قَدْ أُذِنَ لِي فِي الْخُرُوجِ ". قَالَ فَالصُّحْبَةُ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ. قَالَ " نَعَمْ ". قَالَ فَخُذْ بِأَبِي أَنْتَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِحْدَى رَاحِلَتَىَّ هَاتَيْنِ. قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " بِالثَّمَنِ ". قَالَتْ فَجَهَّزْنَاهُمَا أَحَثَّ الْجِهَازِ، وَضَعْنَا لَهُمَا سُفْرَةً فِي جِرَابٍ، فَقَطَعَتْ أَسْمَاءُ بِنْتُ أَبِي بَكْرٍ قِطْعَةً مِنْ نِطَاقِهَا، فَأَوْكَتْ بِهِ الْجِرَابَ، وَلِذَلِكَ كَانَتْ تُسَمَّى ذَاتَ النِّطَاقِ، ثُمَّ لَحِقَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو بَكْرٍ بِغَارٍ فِي جَبَلٍ يُقَالُ لَهُ ثَوْرٌ، فَمَكُثَ فِيهِ ثَلاَثَ لَيَالٍ يَبِيتُ عِنْدَهُمَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ، وَهْوَ غُلاَمٌ شَابٌّ لَقِنٌ ثَقِفٌ، فَيَرْحَلُ مِنْ عِنْدِهِمَا سَحَرًا، فَيُصْبِحُ مَعَ قُرَيْشٍ بِمَكَّةَ كَبَائِتٍ، فَلاَ يَسْمَعُ أَمْرًا يُكَادَانِ بِهِ إِلاَّ وَعَاهُ، حَتَّى يَأْتِيَهُمَا بِخَبَرِ ذَلِكَ حِينَ يَخْتَلِطُ الظَّلاَمُ، وَيَرْعَى عَلَيْهِمَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ مِنْحَةً مِنْ غَنَمٍ، فَيُرِيحُهَا عَلَيْهِمَا حِينَ تَذْهَبُ سَاعَةٌ مِنَ الْعِشَاءِ، فَيَبِيتَانِ فِي رِسْلِهَا حَتَّى يَنْعِقَ بِهَا عَامِرُ بْنُ فُهَيْرَةَ بِغَلَسٍ، يَفْعَلُ ذَلِكَ كُلَّ لَيْلَةٍ مِنْ تِلْكَ اللَّيَالِي الثَّلاَثِ.
Иброҳим ибн Мусо, Ҳишомдан, у Маъмардан, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Мусулмонлардан бир неча киши Ҳабашга ҳижрат қилди, Абу Бакр (ҳам) ҳижрат қилувчи бўлиб тайёрланди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Шошилма, мен менга (ҳижратга) изн берилишини умид қиламан» дедилар. Абу Бакр: Отам сенга фидо бўлсин, сен уни умид қиласанми? деди. У: «Ҳа» дедилар. Шунда Абу Бакр ўзини Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга (ҳамроҳ) бўлиш учун (ҳижратдан) ушлаб қолди ва ўзида бўлган икки уловни тўрт ой давомида самур (акатсия) барги билан боқди, деди. Урва: Оиша: Бир куни биз туш пайти уйимизда ўтирган эдик, бир киши Абу Бакрга: Мана Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — юзларини беркитган ҳолда, бизга келмайдиган бир вақтда — келаётган эканлар, деди. Абу Бакр: Отам-онам унга фидо бўлсин, валлаҳи, бу вақтда у киши фақат бир (муҳим) иш учунгина келадилар, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам келиб, изн сўрадилар, унга изн берилди, у киши кирдилар ва кирган пайтда Абу Бакрга: «Олдингдагиларни чиқар» дедилар. У: Улар фақат сенинг аҳлинг (оиланг)дир, отам сенга фидо бўлсин, эй Расулуллаҳ, деди. У: «Менга чиқишга (ҳижратга) изн берилди» дедилар. У: Ҳамроҳлик (суҳбат)-чи, отам сенга фидо бўлсин, эй Расулуллаҳ? деди. У: «Ҳа» дедилар. У: Отам сенга фидо бўлсин, эй Расулуллаҳ, мана шу икки уловимдан бирини ол, деди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Баҳо (пули) билан» дедилар. У (Оиша): Биз икковини энг тезкор тайёргарлик билан тайёрладик, уларга бир жиробда (халтада) овқат (суфра) қўйдик. Асмо бинти Абу Бакр ўз белбоғидан (нитоқ) бир бўлакни кесиб, у билан жиробни боғлади, шу сабабли у Зотун-нитоқайн (икки белбоғли) деб аталадиган бўлди. Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ва Абу Бакр Савр деб аталувчи тоғдаги бир ғорга етиб бордилар ва унда уч кеча қолдилар. Улар иккови ҳузурида Абдуллаҳ ибн Абу Бакр — у зукко, фаҳмли ёш йигит эди — тунар, саҳар пайти улар олдидан кетар, Маккада Қурайш билан (кечаси) тунагандек тонгни қарши олар, улар икковига қарши тузиладиган бирор ишни эшитса, уни ёдида сақлар, зулмат аралашган пайтда (кеч кирганида) уларга ўша хабарни келтирар эди. Абу Бакрнинг озоди Омир ибн Фуҳайра улар иккови учун бир соғин қўй(лар)ни боқар, хуфтон (ишонинг) бир вақти ўтганида уни улар олдига қайтарар эди, улар унинг сутида тунар эдилар, то Омир ибн Фуҳайра қоронғуда (саҳар) уни (қўйни) чақириб (ҳайдаб) кетгунга қадар. У мана шу уч кечадан ҳар бир кечасида шундай қилар эди.