حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنْ لِبْسَتَيْنِ أَنْ يَحْتَبِيَ الرَّجُلُ فِي الثَّوْبِ الْوَاحِدِ لَيْسَ عَلَى فَرْجِهِ مِنْهُ شَىْءٌ، وَأَنْ يَشْتَمِلَ بِالثَّوْبِ الْوَاحِدِ، لَيْسَ عَلَى أَحَدِ شِقَّيْهِ، وَعَنِ الْمُلاَمَسَةِ وَالْمُنَابَذَةِ.
Исмоил: Менга Молик, у Абуз Зиноддан, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки (хил) кийинишдан қайтардилар: кишининг бир кийимда — аврати (фаржи) устида ундан ҳеч нарса бўлмаган ҳолда — иҳтибо қилиши, ва бир кийим билан — икки томонидан бирида (кийим) бўлмаган ҳолда — ўраниши; ва муломаса ҳамда мунобазадан (қайтардилар).