حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ مِنْهَالٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ أَخْبَرَنِي عَدِيٌّ، قَالَ سَمِعْتُ سَعِيدًا، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم صَلَّى يَوْمَ الْعِيدِ رَكْعَتَيْنِ، لَمْ يُصَلِّ قَبْلَهَا وَلاَ بَعْدَهَا ثُمَّ أَتَى النِّسَاءَ وَمَعَهُ بِلاَلٌ فَأَمَرَهُنَّ بِالصَّدَقَةِ، فَجَعَلَتِ الْمَرْأَةُ تُلْقِي قُرْطَهَا.
Ҳажжож ибн Минҳол, Шуъбадан: Менга Адий хабар берди: Саидни эшитдим, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо): Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ийд куни икки ракъат ўқидилар — ундан олдин ҳам, кейин ҳам (бошқани) ўқимадилар — сўнг аёлларнинг олдига келдилар, у киши билан бирга Билол бор эди, уларни садақага буюрдилар. Шунда аёл ўз исирғасини ташлай бошлади.