حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُحِبُّ مُوَافَقَةَ أَهْلِ الْكِتَابِ فِيمَا لَمْ يُؤْمَرْ فِيهِ، وَكَانَ أَهْلُ الْكِتَابِ يَسْدِلُونَ أَشْعَارَهُمْ، وَكَانَ الْمُشْرِكُونَ يَفْرُقُونَ رُءُوسَهُمْ، فَسَدَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم نَاصِيَتَهُ، ثُمَّ فَرَقَ بَعْدُ.
Аҳмад ибн Юнус, Иброҳим ибн Саъддан: Бизга Ибн Шиҳоб, у Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — ўзларига (бирор нарса) буюрилмаган ишларда — аҳли китобга мувофиқ бўлишни яхши кўрар эдилар. Аҳли китоб сочларини (пешонадан) тушириб (садл) қўяр, мушриклар эса бошларини айирар (тараб иккига бўлар) эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (аввал) пешона сочини тушириб қўйдилар, сўнг ундан кейин (сочни иккига) айирдилар, деди.