حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ سَمِعْتُ عُقْبَةَ بْنَ صُهْبَانَ الأَزْدِيَّ، يُحَدِّثُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ الْمُزَنِيِّ، قَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْخَذْفِ وَقَالَ " إِنَّهُ لاَ يَقْتُلُ الصَّيْدَ، وَلاَ يَنْكَأُ الْعَدُوَّ، وَإِنَّهُ يَفْقَأُ الْعَيْنَ، وَيَكْسِرُ السِّنَّ ".
Одам, Шуъбадан, у Қатодадан ривоят қилади: Уқба ибн Суҳбон Аздийни эшитдйм, у Абдуллаҳ ибн Муғаффал Музанийдан айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хазф (икки бармоқ орасида тош/ёнғоқ отиш)дан қайтардилар ва: «Албатта у (хазф) на овни ўлдиради, на душманни ярадор қилади; у эса кўзни ўяди (кўр қилади) ва тишни синдиради» дедилар, деди.