6220-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Одоб китоби
حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، قَالَ سَمِعْتُ عُقْبَةَ بْنَ صُهْبَانَ الأَزْدِيَّ، يُحَدِّثُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُغَفَّلٍ الْمُزَنِيِّ، قَالَ نَهَى النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْخَذْفِ وَقَالَ " إِنَّهُ لاَ يَقْتُلُ الصَّيْدَ، وَلاَ يَنْكَأُ الْعَدُوَّ، وَإِنَّهُ يَفْقَأُ الْعَيْنَ، وَيَكْسِرُ السِّنَّ ".
Одам, Шуъбадан, у Қатодадан ривоят қилади: Уқба ибн Суҳбон Аздийни эшитдйм, у Абдуллаҳ ибн Муғаффал Музанийдан айтиб берди: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хазф (икки бармоқ орасида тош/ёнғоқ отиш)дан қайтардилар ва: «Албатта у (хазф) на овни ўлдиради, на душманни ярадор қилади; у эса кўзни ўяди (кўр қилади) ва тишни синдиради» дедилар, деди.