Ғийбат

Odob kitobi · 1 ҳадис

باب الْغِيبَةِ

حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ مُجَاهِدًا، يُحَدِّثُ عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى قَبْرَيْنِ فَقَالَ ‏"‏ إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ، وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ، أَمَّا هَذَا فَكَانَ لاَ يَسْتَتِرُ مِنْ بَوْلِهِ، وَأَمَّا هَذَا فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ ‏"‏‏.‏ ثُمَّ دَعَا بِعَسِيبٍ رَطْبٍ، فَشَقَّهُ بِاثْنَيْنِ، فَغَرَسَ عَلَى هَذَا وَاحِدًا وَعَلَى هَذَا وَاحِدًا ثُمَّ قَالَ ‏"‏ لَعَلَّهُ يُخَفَّفُ عَنْهُمَا، مَا لَمْ يَيْبَسَا ‏"‏‏.‏

Яҳё, Вакиъдан, у Аъмашдан ривоят қилади: Мужоҳидни эшитдйм, у Товусдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки қабр ёнидан ўтиб: «Албатта бу иккови азобланмоқда, ҳолбуки (ўзлари) катта (ишда деб ўйлаган нарса)да эмас азобланмоқда: бунга келса, у ўз бавлидан (сийдигидан) беркинмас (сақланмас) эди; бунга келса, у чақимчилик (намима) билан юрар эди» дедилар. Сўнг ҳўл бир хурмо шохини сўраб, уни икки(га) бўлдилар, бунга биттасини, бунга биттасини тикдилар (экдилар) ва: «Эҳтимол — улар қуримаса — икковидан (азоб) енгиллатилади» дедилар.