حَدَّثَنَا يَحْيَى، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، قَالَ سَمِعْتُ مُجَاهِدًا، يُحَدِّثُ عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى قَبْرَيْنِ فَقَالَ " إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ، وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ، أَمَّا هَذَا فَكَانَ لاَ يَسْتَتِرُ مِنْ بَوْلِهِ، وَأَمَّا هَذَا فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ ". ثُمَّ دَعَا بِعَسِيبٍ رَطْبٍ، فَشَقَّهُ بِاثْنَيْنِ، فَغَرَسَ عَلَى هَذَا وَاحِدًا وَعَلَى هَذَا وَاحِدًا ثُمَّ قَالَ " لَعَلَّهُ يُخَفَّفُ عَنْهُمَا، مَا لَمْ يَيْبَسَا ".
Яҳё, Вакиъдан, у Аъмашдан ривоят қилади: Мужоҳидни эшитдйм, у Товусдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки қабр ёнидан ўтиб: «Албатта бу иккови азобланмоқда, ҳолбуки (ўзлари) катта (ишда деб ўйлаган нарса)да эмас азобланмоқда: бунга келса, у ўз бавлидан (сийдигидан) беркинмас (сақланмас) эди; бунга келса, у чақимчилик (намима) билан юрар эди» дедилар. Сўнг ҳўл бир хурмо шохини сўраб, уни икки(га) бўлдилар, бунга биттасини, бунга биттасини тикдилар (экдилар) ва: «Эҳтимол — улар қуримаса — икковидан (азоб) енгиллатилади» дедилар.