حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ طَاوُسٍ، قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ مَرَّ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم عَلَى قَبْرَيْنِ فَقَالَ " إِنَّهُمَا لَيُعَذَّبَانِ، وَمَا يُعَذَّبَانِ مِنْ كَبِيرٍ ـ ثُمَّ قَالَ ـ بَلَى أَمَّا أَحَدُهُمَا فَكَانَ يَسْعَى بِالنَّمِيمَةِ، وَأَمَّا أَحَدُهُمَا فَكَانَ لاَ يَسْتَتِرُ مِنْ بَوْلِهِ ". قَالَ ثُمَّ أَخَذَ عُودًا رَطْبًا فَكَسَرَهُ بِاثْنَتَيْنِ ثُمَّ غَرَزَ كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا عَلَى قَبْرٍ، ثُمَّ قَالَ " لَعَلَّهُ يُخَفَّفُ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا ".
Қутайба бизга айтди: Жарир бизга айтди, Аъмашдан, у Мужоҳиддан, у Товусдан: Ибн Аббос розияллаҳу анҳума деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам икки қабр ёнидан ўтдилар ва: «Албатта бу иккаласи азобланаяпти, ҳолбуки (ўзларича) катта (гуноҳ)да азобланмаяпти» дедилар. Сўнг: «Йўқ (ҳақиқатда катта), бирига келса, у чақимчилик билан юрар эди, бирига келса, у ўз сийдигидан тўсинмас эди» дедилар. У деди: Сўнг яш (хўл) бир шох олиб, уни иккига синдирди, сўнг ҳар биттасини бир қабрга тикди, сўнг: «Эҳтимол, улар қурумагунча, улардан (азоб) енгиллаштирилар» дедилар.