حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَهَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ، قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا الأَعْمَشُ، قَالَ سَمِعْتُ مُجَاهِدًا، يُحَدِّثُ عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ مَرَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى قَبْرَيْنِ فَقَالَ " إِنَّهُمَا يُعَذَّبَانِ وَمَا يُعَذَّبَانِ فِي كَبِيرٍ أَمَّا هَذَا فَكَانَ لاَ يَسْتَنْزِهُ مِنَ الْبَوْلِ وَأَمَّا هَذَا فَكَانَ يَمْشِي بِالنَّمِيمَةِ " . ثُمَّ دَعَا بِعَسِيبٍ رَطْبٍ فَشَقَّهُ بِاثْنَيْنِ ثُمَّ غَرَسَ عَلَى هَذَا وَاحِدًا وَعَلَى هَذَا وَاحِدًا وَقَالَ " لَعَلَّهُ يُخَفَّفُ عَنْهُمَا مَا لَمْ يَيْبَسَا " . قَالَ هَنَّادٌ " يَسْتَتِرُ " . مَكَانَ " يَسْتَنْزِهُ " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ва Ҳаннод ибнус Сарий ривоят қилиб дедилар: Бизга Вакий ривоят қилди, бизга Аъмаш ривоят қилди. У деди: Мужоҳиднинг Товусдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилаётганини эшитдим. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам икки қабр ёнидан ўтиб дедилар: «Бу иккови азобланмоқда, улар катта (гуноҳ деб ҳисобланган) нарсада азобланаётгани йўқ. Буниси бавлдан эҳтиёт бўлмасди, буниси эса чақимчилик билан юрарди». Сўнг янги хурмо шохини сўраб олдилар, уни иккига бўлиб, бирига биттасини, иккинчисига биттасини санчиб дедилар: «Бу (шохлар) қуримагунча, улардан (азоб) енгиллатилиши мумкин». Ҳаннод «истанзиҳу» (эҳтиёт бўларди) ўрнига «истатиру» (тўсинмасди) деди.