حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ قُلْتُ لأَبِي أُسَامَةَ حَدَّثَكُمُ الأَعْمَشُ، سَمِعْتُ شَقِيقًا، قَالَ سَمِعْتُ حُذَيْفَةَ، يَقُولُ إِنَّ أَشْبَهَ النَّاسِ دَلاًّ وَسَمْتًا وَهَدْيًا بِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لاَبْنُ أُمِّ عَبْدٍ، مِنْ حِينَ يَخْرُجُ مِنْ بَيْتِهِ إِلَى أَنْ يَرْجِعَ إِلَيْهِ، لاَ نَدْرِي مَا يَصْنَعُ فِي أَهْلِهِ إِذَا خَلاَ.
Ишоқ ибн Иброҳим: Мен Абу Усомага: Сизларга Аъмаш айтиб бердими? дедим: Шақиқни эшитдйм: Ҳузайфани шундай деяётганини эшитдйм: Албатта одамлардан дал (гап-сўз, юриш-туриш), самт (қиёфа) ва ҳаду (йўл-йўсин)да Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга энг ўхшаши — Ибн Умму Абд (Ибн Масъуд)дир — уйидан чиқганидан то унга қайтгунигча; биз унинг аҳли (оиласи) ичида ёлғиз қолганида нима қилишини билмаймиз (фақат зоҳирини биламиз).