حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ يَسَارٍ، أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ أَرْدَفَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْفَضْلَ بْنَ عَبَّاسٍ يَوْمَ النَّحْرِ خَلْفَهُ عَلَى عَجُزِ رَاحِلَتِهِ، وَكَانَ الْفَضْلُ رَجُلاً وَضِيئًا، فَوَقَفَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِلنَّاسِ يُفْتِيهِمْ، وَأَقْبَلَتِ امْرَأَةٌ مِنْ خَثْعَمَ وَضِيئَةٌ تَسْتَفْتِي رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَطَفِقَ الْفَضْلُ يَنْظُرُ إِلَيْهَا، وَأَعْجَبَهُ حُسْنُهَا، فَالْتَفَتَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَنْظُرُ إِلَيْهَا، فَأَخْلَفَ بِيَدِهِ فَأَخَذَ بِذَقَنِ الْفَضْلِ، فَعَدَلَ وَجْهَهُ عَنِ النَّظَرِ إِلَيْهَا، فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ فَرِيضَةَ اللَّهِ فِي الْحَجِّ عَلَى عِبَادِهِ أَدْرَكَتْ أَبِي شَيْخًا كَبِيرًا، لاَ يَسْتَطِيعُ أَنْ يَسْتَوِيَ عَلَى الرَّاحِلَةِ، فَهَلْ يَقْضِي عَنْهُ أَنْ أَحُجَّ عَنْهُ قَالَ " نَعَمْ ".
Абул Ямон, Шуъайбдан, у Зуҳрийдан: Менга Сулаймон ибн Ясор хабар берди: Менга Абдуллаҳ ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) хабар берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам наҳр (қурбонлик) куни Фазл ибн Аббосни ўз ортларига, уловларининг орқасига миндирдилар. Фазл чиройли (ҳуснли) киши эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамларга — уларга фатво берар ҳолда — тўхтаб турдилар. Хасъамдан бир чиройли аёл Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан фатво сўраб келди. Фазл унга қарай бошлади, унинг чиройи унга ёқди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўгирилиб (Фазлнинг) унга қараётганини кўрдилар ва қўлларини орқага қилиб, Фазлнинг иягидан ушлаб, унинг юзини унга қарашдан бурдилар. У (аёл): Эй Расулуллаҳ, Аллаҳнинг бандалари устига фарз қилган ҳажи отамга — қари, кекса, уловда (маҳкам) тура олмайдиган ҳолда — етди; мен у ўрнига ҳаж қилсам, ундан (ҳажи) адо бўладими? деди. У: «Ҳа» дедилар.