حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ خَلِيلٍ، حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُسْلِمٍ ـ يَعْنِي ابْنَ صُبَيْحٍ ـ عَنْ مَسْرُوقٍ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهُ ذُكِرَ عِنْدَهَا مَا يَقْطَعُ الصَّلاَةَ فَقَالُوا يَقْطَعُهَا الْكَلْبُ وَالْحِمَارُ وَالْمَرْأَةُ. قَالَتْ قَدْ جَعَلْتُمُونَا كِلاَبًا، لَقَدْ رَأَيْتُ النَّبِيَّ ـ عَلَيْهِ السَّلاَمُ ـ يُصَلِّي، وَإِنِّي لَبَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ، وَأَنَا مُضْطَجِعَةٌ عَلَى السَّرِيرِ، فَتَكُونُ لِي الْحَاجَةُ، فَأَكْرَهُ أَنْ أَسْتَقْبِلَهُ فَأَنْسَلُّ انْسِلاَلاً. وَعَنِ الأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنِ الأَسْوَدِ عَنْ عَائِشَةَ نَحْوَهُ.
Исмоил ибн Халил бизга айтди: Али ибн Мус-ҳир бизга айтди, Аъмашдан, у Муслим — яъни Ибн Субайҳ — дан, у Масруқдан, у Оишадан: Унинг олдида намозни нима бузиши зикр қилинди, улар: ‹Намозни ит, эшак ва аёл бузади›, дедилар. У: ‹Сизлар бизни итлар қилдингизми? Мен Набий алайҳиссаломни намоз ўқиётганини кўрганман, мен у зот билан қибла орасида каравотда ётган эдим. Менга ҳожат бўлса, у зотга рўпара бўлишни ёқтирмасдим, секин сирғалиб чиқардим›, деди. Аъмашдан, у Иброҳимдан, у Асваддан, у Оишадан шунга ўхшаш (ривоят).