حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ نَصْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنْ هَمَّامٍ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا قَامَ أَحَدُكُمْ إِلَى الصَّلاَةِ فَلاَ يَبْصُقْ أَمَامَهُ، فَإِنَّمَا يُنَاجِي اللَّهَ مَا دَامَ فِي مُصَلاَّهُ، وَلاَ عَنْ يَمِينِهِ، فَإِنَّ عَنْ يَمِينِهِ مَلَكًا، وَلْيَبْصُقْ عَنْ يَسَارِهِ أَوْ تَحْتَ قَدَمِهِ، فَيَدْفِنُهَا ".
Бизга Ишоқ ибн Наср ривоят қилди, у деди: бизга Абдурраззоқ, Маъмардан, у Ҳаммомдан ривоят қилди — у Абу Ҳурайрани Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилиб) эшитди, у дедилар: «Сизлардан бири намозга турса, олдига тупурмасин; чунки у намозгоҳида турар экан, Аллаҳга муножот қилади; ўнг томонига ҳам (тупурмасин), чунки ўнг томонида бир малоика бор; балки чап томонига ёки оёғи остига тупурсин ва уни кўмсин.»