وَقَالَ إِبْرَاهِيمُ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ أُتِيَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم بِمَالٍ مِنَ الْبَحْرَيْنِ فَقَالَ " انْثُرُوهُ فِي الْمَسْجِدِ ". وَكَانَ أَكْثَرَ مَالٍ أُتِيَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الصَّلاَةِ، وَلَمْ يَلْتَفِتْ إِلَيْهِ، فَلَمَّا قَضَى الصَّلاَةَ جَاءَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ، فَمَا كَانَ يَرَى أَحَدًا إِلاَّ أَعْطَاهُ، إِذْ جَاءَهُ الْعَبَّاسُ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أَعْطِنِي فَإِنِّي فَادَيْتُ نَفْسِي وَفَادَيْتُ عَقِيلاً، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " خُذْ ". فَحَثَا فِي ثَوْبِهِ، ثُمَّ ذَهَبَ يُقِلُّهُ فَلَمْ يَسْتَطِعْ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أُؤْمُرْ بَعْضَهُمْ يَرْفَعُهُ إِلَىَّ. قَالَ " لاَ ". قَالَ فَارْفَعْهُ أَنْتَ عَلَىَّ. قَالَ " لاَ ". فَنَثَرَ مِنْهُ، ثُمَّ ذَهَبَ يُقِلُّهُ، فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ، أُؤْمُرْ بَعْضَهُمْ يَرْفَعْهُ عَلَىَّ. قَالَ " لاَ ". قَالَ فَارْفَعْهُ أَنْتَ عَلَىَّ. قَالَ " لاَ ". فَنَثَرَ مِنْهُ، ثُمَّ احْتَمَلَهُ فَأَلْقَاهُ عَلَى كَاهِلِهِ ثُمَّ انْطَلَقَ، فَمَا زَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُتْبِعُهُ بَصَرَهُ حَتَّى خَفِيَ عَلَيْنَا، عَجَبًا مِنْ حِرْصِهِ، فَمَا قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَثَمَّ مِنْهَا دِرْهَمٌ.
Иброҳим Абдулазиз ибн Суҳайбдан, у Анас (розияллаҳу анҳу)дан ривоят қилиб деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Баҳрайндан мол келтирилди. У: «Уни масжидга тўкинглар,» дедилар. Бу Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келтирилган молларнинг энг кўпи эди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозга чиқдилар ва унга қарамадилар. Намозни адо қилгач, келиб, унинг ёнига ўтирдилар. (Шунда) кўрган ҳар бир кишига берардилар. Шу пайт Аббос келиб: «Эй Расулуллаҳ, менга беринг; чунки мен ўзимни (асирликдан) фидо қилдим (тўлов тўладим) ва Ақилни ҳам фидо қилдим,» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Ол,» дедилар. У кийимига (ҳовучлаб) тўлдирди, сўнг уни кўтармоқчи бўлди, лекин (кучи) етмади. У: «Эй Расулуллаҳ, улардан бирига буюринг, уни менга кўтариб берсин,» деди. У: «Йўқ,» дедилар. У: «Унда ўзингиз уни менга (кўтариб) қўйинг,» деди. У: «Йўқ,» дедилар. Шунда ундан (бир оз) тўкди, кейин уни кўтармоқчи бўлиб: «Эй Расулуллаҳ, улардан бирига буюринг, уни менга кўтариб қўйсин,» деди. У: «Йўқ,» дедилар. У: «Унда ўзингиз уни менга қўйинг,» деди. У: «Йўқ,» дедилар. Шунда ундан (яна) тўкди, кейин уни кўтариб, елкасига олди, сўнг кетди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — унинг ҳирсидан ажабланиб — токи у биздан кўринмас бўлгунча унга кўзлари билан эргашиб қараб турдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ундан (мол)дан бир дирҳам (ҳам) қолган ҳолда турмадилар (ҳаммасини тарқатдилар).