حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ، أَخْبَرَنَا مَالِكٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، سَمِعَ أَنَسًا، قَالَ وَجَدْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ مَعَهُ نَاسٌ فَقُمْتُ، فَقَالَ لِي " آرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ " قُلْتُ نَعَمْ. فَقَالَ " لِطَعَامٍ ". قُلْتُ نَعَمْ. فَقَالَ لِمَنْ حَوْلَهُ " قُومُوا ". فَانْطَلَقَ وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ.
Бизга Абдуллаҳ ибн Юсуф ривоят қилди, бизга Молик, Ишоқ ибн Абдуллаҳдан хабар берди — у Анасни (шундай деганини) эшитди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни масжидда — ёнларида одамлар билан — топдим, (етиб бориб) турдим. У менга: «Сени Абу Талҳа юбордими?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. У: «Таом учунми?» дедилар. Мен: «Ҳа,» дедим. Шунда у киши атрофидагиларга: «Туринглар,» дедилар. (У киши) йўлга тушдилар, мен уларнинг олдида (йўл бошлаб) кетдим.