حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، قَالَ أَخْبَرَنَا رَوْحٌ، وَمُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِنَّ عِفْرِيتًا مِنَ الْجِنِّ تَفَلَّتَ عَلَىَّ الْبَارِحَةَ ـ أَوْ كَلِمَةً نَحْوَهَا ـ لِيَقْطَعَ عَلَىَّ الصَّلاَةَ، فَأَمْكَنَنِي اللَّهُ مِنْهُ، فَأَرَدْتُ أَنْ أَرْبِطَهُ إِلَى سَارِيَةٍ مِنْ سَوَارِي الْمَسْجِدِ، حَتَّى تُصْبِحُوا وَتَنْظُرُوا إِلَيْهِ كُلُّكُمْ، فَذَكَرْتُ قَوْلَ أَخِي سُلَيْمَانَ رَبِّ هَبْ لِي مُلْكًا لاَ يَنْبَغِي لأَحَدٍ مِنْ بَعْدِي ". قَالَ رَوْحٌ فَرَدَّهُ خَاسِئًا.
Ишоқ ибн Иброҳим бизга айтди: Равҳ ва Муҳаммад ибн Жаъфар бизга хабар бердилар, Шуъбадан, у Муҳаммад ибн Зиёддан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У зот: «Жинлардан бир ифрит кеча менга тўсатдан ҳужум қилди — ёки шунга ўхшаш сўз айтдилар — намозимни бузмоқчи бўлди, Аллаҳ мени унга қодир қилди. Мен уни масжид устунларидан бирига боғлаб қўймоқчи бўлдим, токи тонггача ҳаммангиз унга қараб турсангиз, деб. Сўнг биродарим Сулаймоннинг: ‹Роббим, менга мендан кейин ҳеч кимга лойиқ бўлмайдиган бир мулкни ато эт› деган сўзини эсладим», дедилар. Равҳ деди: Шунда уни хор-залил ҳолда қайтардилар.