حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، قَالَ حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ خَطَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " إِنَّ اللَّهَ خَيَّرَ عَبْدًا بَيْنَ الدُّنْيَا وَبَيْنَ مَا عِنْدَهُ، فَاخْتَارَ مَا عِنْدَ اللَّهِ ". فَبَكَى أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي مَا يُبْكِي هَذَا الشَّيْخَ إِنْ يَكُنِ اللَّهُ خَيَّرَ عَبْدًا بَيْنَ الدُّنْيَا وَبَيْنَ مَا عِنْدَهُ فَاخْتَارَ مَا عِنْدَ اللَّهِ، فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هُوَ الْعَبْدَ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ أَعْلَمَنَا. قَالَ " يَا أَبَا بَكْرٍ لاَ تَبْكِ، إِنَّ أَمَنَّ النَّاسِ عَلَىَّ فِي صُحْبَتِهِ وَمَالِهِ أَبُو بَكْرٍ، وَلَوْ كُنْتُ مُتَّخِذًا خَلِيلاً مِنْ أُمَّتِي لاَتَّخَذْتُ أَبَا بَكْرٍ، وَلَكِنْ أُخُوَّةُ الإِسْلاَمِ وَمَوَدَّتُهُ، لاَ يَبْقَيَنَّ فِي الْمَسْجِدِ باب إِلاَّ سُدَّ إِلاَّ باب أَبِي بَكْرٍ ".
Муҳаммад ибн Синон бизга айтди: Фулайҳ бизга айтди: Абун-Назр бизга айтди, Убайд ибн Ҳунайндан, у Буср ибн Саъиддан, у Абу Саъид Худрийдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хутба қилиб: «Албатта Аллаҳ бир бандани дунё билан Ўз ҳузуридаги нарса орасида ихтиёрли қилди, у Аллаҳнинг ҳузуридагини ихтиёр қилди», дедилар. Шунда Абу Бакр розияллаҳу анҳу йиғлади. Мен ичимда: ‹Бу чолни нима йиғлатяпти, агар Аллаҳ бир бандани дунё билан ҳузуридаги нарса орасида ихтиёрли қилган бўлса, у Аллаҳнинг ҳузуридагини ихтиёр қилибди-ку?› дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ўзлари ўша банда эдилар, Абу Бакр эса бизнинг энг билимдонимиз эди. У зот: «Эй Абу Бакр, йиғлама. Албатта одамлар ичида суҳбати ва моли билан менга энг миннатдор бўлганим Абу Бакрдир. Агар умматимдан бирор халил (дўст) тутадиган бўлганимда, албатта Абу Бакрни тутардим. Лекин Ислом биродарлиги ва унинг маҳаббати (кифоя). Масжидда Абу Бакрнинг эшигидан бошқа ҳеч бир эшик очиқ қолмасин, ҳаммаси беркитилсин», дедилар.