Масжиддаги кичик эшик ва ўтиш йўли

Namoz kitobi · 2 ҳадис

باب الْخَوْخَةِ وَالْمَمَرِّ فِي الْمَسْجِدِ

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سِنَانٍ، قَالَ حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ، عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ، عَنْ بُسْرِ بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ خَطَبَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ خَيَّرَ عَبْدًا بَيْنَ الدُّنْيَا وَبَيْنَ مَا عِنْدَهُ، فَاخْتَارَ مَا عِنْدَ اللَّهِ ‏"‏‏.‏ فَبَكَى أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَقُلْتُ فِي نَفْسِي مَا يُبْكِي هَذَا الشَّيْخَ إِنْ يَكُنِ اللَّهُ خَيَّرَ عَبْدًا بَيْنَ الدُّنْيَا وَبَيْنَ مَا عِنْدَهُ فَاخْتَارَ مَا عِنْدَ اللَّهِ، فَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم هُوَ الْعَبْدَ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ أَعْلَمَنَا‏.‏ قَالَ ‏"‏ يَا أَبَا بَكْرٍ لاَ تَبْكِ، إِنَّ أَمَنَّ النَّاسِ عَلَىَّ فِي صُحْبَتِهِ وَمَالِهِ أَبُو بَكْرٍ، وَلَوْ كُنْتُ مُتَّخِذًا خَلِيلاً مِنْ أُمَّتِي لاَتَّخَذْتُ أَبَا بَكْرٍ، وَلَكِنْ أُخُوَّةُ الإِسْلاَمِ وَمَوَدَّتُهُ، لاَ يَبْقَيَنَّ فِي الْمَسْجِدِ باب إِلاَّ سُدَّ إِلاَّ باب أَبِي بَكْرٍ ‏"‏‏.‏

Муҳаммад ибн Синон бизга айтди: Фулайҳ бизга айтди: Абун-Назр бизга айтди, Убайд ибн Ҳунайндан, у Буср ибн Саъиддан, у Абу Саъид Худрийдан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хутба қилиб: «Албатта Аллаҳ бир бандани дунё билан Ўз ҳузуридаги нарса орасида ихтиёрли қилди, у Аллаҳнинг ҳузуридагини ихтиёр қилди», дедилар. Шунда Абу Бакр розияллаҳу анҳу йиғлади. Мен ичимда: ‹Бу чолни нима йиғлатяпти, агар Аллаҳ бир бандани дунё билан ҳузуридаги нарса орасида ихтиёрли қилган бўлса, у Аллаҳнинг ҳузуридагини ихтиёр қилибди-ку?› дедим. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ўзлари ўша банда эдилар, Абу Бакр эса бизнинг энг билимдонимиз эди. У зот: «Эй Абу Бакр, йиғлама. Албатта одамлар ичида суҳбати ва моли билан менга энг миннатдор бўлганим Абу Бакрдир. Агар умматимдан бирор халил (дўст) тутадиган бўлганимда, албатта Абу Бакрни тутардим. Лекин Ислом биродарлиги ва унинг маҳаббати (кифоя). Масжидда Абу Бакрнинг эшигидан бошқа ҳеч бир эшик очиқ қолмасин, ҳаммаси беркитилсин», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ الْجُعْفِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ جَرِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي قَالَ، سَمِعْتُ يَعْلَى بْنَ حَكِيمٍ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ عَاصِبٌ رَأْسَهُ بِخِرْقَةٍ، فَقَعَدَ عَلَى الْمِنْبَرِ، فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ ‏ "‏ إِنَّهُ لَيْسَ مِنَ النَّاسِ أَحَدٌ أَمَنَّ عَلَىَّ فِي نَفْسِهِ وَمَالِهِ مِنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ أَبِي قُحَافَةَ، وَلَوْ كُنْتُ مُتَّخِذًا مِنَ النَّاسِ خَلِيلاً لاَتَّخَذْتُ أَبَا بَكْرٍ خَلِيلاً، وَلَكِنْ خُلَّةُ الإِسْلاَمِ أَفْضَلُ، سُدُّوا عَنِّي كُلَّ خَوْخَةٍ فِي هَذَا الْمَسْجِدِ غَيْرَ خَوْخَةِ أَبِي بَكْرٍ ‏"‏‏.‏

Абдуллаҳ ибн Муҳаммад Жуъфий бизга айтди: Ваҳб ибн Жарир бизга айтди: Отам бизга айтди: Мен Яъло ибн Ҳакимдан эшитдим, у Икримадан, у Ибн Аббосдан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам вафот этган касалликларида бошларини бир латтага боғлаб чиқдилар, минбарга ўтирдилар, Аллаҳга ҳамду сано айтдилар, сўнг дедилар: «Албатта одамлар ичида жони ва моли билан менга Абу Бакр ибн Абу Қуҳофадан кўра миннатдорроқ бирор киши йўқ. Агар одамлардан бирор халил тутадиган бўлганимда, албатта Абу Бакрни халил тутардим. Лекин Ислом дўстлиги афзалроқдир. Бу масжиддаги ҳар бир кичик эшикни мендан беркитинглар, Абу Бакрнинг кичик эшигидан бошқа», дедилар.