حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ بُكَيْرٍ، قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ، عَنْ عُقَيْلٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ عَائِشَةَ، زَوْجَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَتْ لَمْ أَعْقِلْ أَبَوَىَّ إِلاَّ وَهُمَا يَدِينَانِ الدِّينَ، وَلَمْ يَمُرَّ عَلَيْنَا يَوْمٌ إِلاَّ يَأْتِينَا فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم طَرَفَىِ النَّهَارِ بُكْرَةً وَعَشِيَّةً، ثُمَّ بَدَا لأَبِي بَكْرٍ فَابْتَنَى مَسْجِدًا بِفِنَاءِ دَارِهِ، فَكَانَ يُصَلِّي فِيهِ وَيَقْرَأُ الْقُرْآنَ، فَيَقِفُ عَلَيْهِ نِسَاءُ الْمُشْرِكِينَ، وَأَبْنَاؤُهُمْ يَعْجَبُونَ مِنْهُ وَيَنْظُرُونَ إِلَيْهِ، وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ رَجُلاً بَكَّاءً لاَ يَمْلِكُ عَيْنَيْهِ إِذَا قَرَأَ الْقُرْآنَ، فَأَفْزَعَ ذَلِكَ أَشْرَافَ قُرَيْشٍ مِنَ الْمُشْرِكِينَ.
Яҳё ибн Букайр бизга айтди: Лайс бизга айтди, Ақилдан, у Ибн Шиҳобдан: Урва ибн Зубайр менга хабар берди, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжалари Оиша шундай деди: Мен ота-онамни Дийнга эътиқод қилмаган ҳолда эслай олмайман (яъни улар доим мусулмон эдилар). Бизга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам куннинг икки томонида — эрталаб ва кечқурун — келмаган кун бўлмасди. Сўнг Абу Бакрга (бир фикр) туғилди, у уйи ҳовлисида бир масжид қурди, унда намоз ўқир ва Қуръан қироат қиларди. Мушрикларнинг аёллари ва болалари унга тикилиб, ундан ҳайратланиб қарардилар. Абу Бакр кўп йиғлайдиган киши эди, Қуръан ўқиганида кўзларини тута олмасди. Бу эса Қурайшнинг мушрик ашрофларини чўчитиб қўйди.