باب الدُّعَاءِ بِرَفْعِ الْوَبَاءِ وَالْوَجَعِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " اللَّهُمَّ حَبِّبْ إِلَيْنَا الْمَدِينَةَ، كَمَا حَبَّبْتَ إِلَيْنَا مَكَّةَ أَوْ أَشَدَّ، وَانْقُلْ حُمَّاهَا إِلَى الْجُحْفَةِ، اللَّهُمَّ بَارِكْ لَنَا فِي مُدِّنَا وَصَاعِنَا ".
Муҳаммад ибн Юсуф, Суфёндан, у Ҳишом ибн Урвадан, у отасидан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳим, Мадинани бизга — Маккани севимли қилганингдек, ёки ундан кучлироқ — севимли қил; унинг иситмасини Жуҳфага кўчир; Аллаҳим, бизга муддимиз ва сўимизда барака бер» дедилар, деди.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ، أَخْبَرَنَا ابْنُ شِهَابٍ، عَنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ، أَنَّ أَبَاهُ، قَالَ عَادَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي حَجَّةِ الْوَدَاعِ مِنْ شَكْوَى، أَشْفَيْتُ مِنْهَا عَلَى الْمَوْتِ، فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بَلَغَ بِي مَا تَرَى مِنَ الْوَجَعِ، وَأَنَا ذُو مَالٍ، وَلاَ يَرِثُنِي إِلاَّ ابْنَةٌ لِي وَاحِدَةٌ، أَفَأَتَصَدَّقُ بِثُلُثَىْ مَالِي قَالَ " لاَ ". قُلْتُ فَبِشَطْرِهِ قَالَ " الثُّلُثُ كَثِيرٌ، إِنَّكَ أَنْ تَذَرَ وَرَثَتَكَ أَغْنِيَاءَ، خَيْرٌ مِنْ أَنْ تَذَرَهُمْ عَالَةً يَتَكَفَّفُونَ النَّاسَ، وَإِنَّكَ لَنْ تُنْفِقَ نَفَقَةً تَبْتَغِي بِهَا وَجْهَ اللَّهِ، إِلاَّ أُجِرْتَ، حَتَّى مَا تَجْعَلُ فِي فِي امْرَأَتِكَ ". قُلْتُ أَأُخَلَّفُ بَعْدَ أَصْحَابِي قَالَ " إِنَّكَ لَنْ تُخَلَّفَ فَتَعْمَلَ عَمَلاً تَبْتَغِي بِهِ وَجْهَ اللَّهِ، إِلاَّ ازْدَدْتَ دَرَجَةً وَرِفْعَةً وَلَعَلَّكَ تُخَلَّفُ حَتَّى يَنْتَفِعَ بِكَ أَقْوَامٌ، وَيُضَرَّ بِكَ آخَرُونَ، اللَّهُمَّ أَمْضِ لأَصْحَابِي هِجْرَتَهُمْ، وَلاَ تَرُدَّهُمْ عَلَى أَعْقَابِهِمْ، لَكِنِ الْبَائِسُ سَعْدُ ابْنُ خَوْلَةَ ". قَالَ سَعْدٌ رَثَى لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنْ أَنْ تُوُفِّيَ بِمَكَّةَ.
Мусо ибн Исмоил, Иброҳим ибн Саъддан: Бизга Ибн Шиҳоб, у Омир ибн Саъддан хабар берди: Унинг отаси (Саъд): Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам видо ҳажида мени — мен ундан ўлимга яқинлашган бир касалликдан — йўқлаб келдилар. Мен: Эй Расулуллаҳ, кўраётганингиздек оғриқ менга етди, мен мол эгасиман, менга битта қизимдан бошқа (ҳеч ким) ворис бўлмайди; молимнинг учдан иккисини садақа қилайми? дедим. У: «Йўқ» дедилар. Мен: Ярмини? дедим. У: «Учдан бири (бўлсин), учдан бири ҳам кўпдир. Сен ворисларингни бой қолдиришинг — уларни одамларга қўл чўзадиган муҳтож қилиб қолдиришингдан яхшироқдир. Сен Аллаҳнинг юзини тилаб қилган ҳар қандай харажатинг учун — ҳатто хотинингнинг оғзига солган (луқма) учун ҳам — албатта савоб бериласан» дедилар. Мен: Мен шерикларимдан кейин (Маккада) қолдириламанми (вафот этаманми)? дедим. У: «Сен (орқада) қолдирилмассан, сўнг Аллаҳнинг юзини тилаб бирор амал қилса, илло даража ва мартабанг зиёда бўлади; эҳтимол сен (орқада) қолдириласан, ҳатто сен билан баъзи қавмлар фойдаланади, баъзилар эса сен сабабли зарар кўради. Аллаҳим, саҳобаларимга ҳижратларини якунлаб (тўла қилиб) бер, уларни орқаларига (ортга) қайтарма; лекин бахтсиз — Саъд ибн Хавла(дир)» дедилар. Саъд: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга — Маккада вафот этгани сабабли — ачиндилар (таъзия билдирдилар), деди.