حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، قَالَ حَدَّثَنِي مَالِكٌ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ ـ رضى الله عنهما ـ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا قَفَلَ مِنْ غَزْوٍ أَوْ حَجٍّ أَوْ عُمْرَةٍ يُكَبِّرُ عَلَى كُلِّ شَرَفٍ مِنَ الأَرْضِ ثَلاَثَ تَكْبِيرَاتٍ، ثُمَّ يَقُولُ " لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ، وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ، وَهْوَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ، آيِبُونَ تَائِبُونَ، عَابِدُونَ لِرَبِّنَا، حَامِدُونَ، صَدَقَ اللَّهُ وَعْدَهُ، وَنَصَرَ عَبْدَهُ، وَهَزَمَ الأَحْزَابَ وَحْدَهُ ".
Исмоил: Менга Молик, у Нофиъдан, у Абдуллаҳ ибн Умардан (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ғазот, ҳаж ёки умрадан қайтганларида, ернинг ҳар бир баландлигида уч такбир айтар, сўнг: «Ла илаҳа иллаллаҳу ваҳдаҳу ла шарика лаҳу, лаҳул мулку ва лаҳул ҳамду, ва ҳува ала кулли шайъин қодир, ойибуна тойибуна, обидуна ли-Роббина, ҳамидуна, содақаллаҳу ваъдаҳу, ва насоро абдаҳу, ва ҳазамал аҳзаба ваҳдаҳу (Аллаҳдан бошқа илоҳ йўқ, ёлғиз Ўзи, шериги йўқ, мулк Унга хос, ҳамд Унга хос, У ҳар нарсага қодир; қайтувчилар, тавба қилувчилар, Роббимизга ибодат қилувчилар, ҳамд айтувчилар; Аллаҳ ваъдасини рост чиқарди, бандасига нусрат берди ва аҳзобни (лашкарларни) ёлғиз Ўзи мағлуб қилди)» дер эдилар.