حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ، قَالَ سَمِعْتُ مَنْصُورًا، عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي الْبَرَاءُ بْنُ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِذَا أَتَيْتَ مَضْجَعَكَ فَتَوَضَّأْ وَضُوءَكَ لِلصَّلاَةِ، ثُمَّ اضْطَجِعْ عَلَى شِقِّكَ الأَيْمَنِ، وَقُلِ اللَّهُمَّ أَسْلَمْتُ وَجْهِي إِلَيْكَ، وَفَوَّضْتُ أَمْرِي إِلَيْكَ، وَأَلْجَأْتُ ظَهْرِي إِلَيْكَ، رَغْبَةً وَرَهْبَةً إِلَيْكَ، لاَ مَلْجَأَ وَلاَ مَنْجَا مِنْكَ إِلاَّ إِلَيْكَ، آمَنْتُ بِكِتَابِكَ الَّذِي أَنْزَلْتَ، وَبِنَبِيِّكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ. فَإِنْ مُتَّ مُتَّ عَلَى الْفِطْرَةِ، فَاجْعَلْهُنَّ آخِرَ مَا تَقُولُ ". فَقُلْتُ أَسْتَذْكِرُهُنَّ وَبِرَسُولِكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ. قَالَ " لاَ، وَبِنَبِيِّكَ الَّذِي أَرْسَلْتَ ".
Мусаддад, Муътамирдан: Мансурни эшитдйм, у Саъд ибн Убайдадан: Менга Баро ибн Озиб (розияллаҳу анҳумо) айтиб берди: У: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ётоғингга келганингда, намоз учун таҳорат олгандек таҳорат ол, сўнг ўнг ёнбошингга ёт ва айт: Аллаҳим, мен юзимни Сенга таслим қилдим, ишимни Сенга топширдйм, орқамни (суянчимни) Сенга таядим — Сенга рағбат (умид) ва Сендан қўрқув билан; Сендан бошқа (Сеннинг азобингдан) паноҳ ва қутулиш жойи йўқ, фақат Сенга(дир); Сен нозил қилган Китобинга ва Сен юборган Набийинга иймон келтирдйм. Агар (ўша кечаси) ўлсанг, фитрат узра ўласан; бас, буларни айтадиган охирги сўзинг қил» дедилар. Мен: Уларни (ёдда) сақлаб (такрорлаб): «Ва би-расуликаллази арсалт» (Сен юборган Расулинга) дедим. У: «Йўқ, ‹ва би-набиййикаллази арсалт› (Сен юборган Набийингга)» дедилар.