حَدَّثَنَا عَلِيٌّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ قَدِمَ الطُّفَيْلُ بْنُ عَمْرٍو عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ دَوْسًا قَدْ عَصَتْ وَأَبَتْ، فَادْعُ اللَّهَ عَلَيْهَا. فَظَنَّ النَّاسُ أَنَّهُ يَدْعُو عَلَيْهِمْ، فَقَالَ " اللَّهُمَّ اهْدِ دَوْسًا وَأْتِ بِهِمْ ".
Али, Суфёндан: Бизга Абуз Зинод, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан (розияллаҳу анҳу) айтиб берди: Туфайл ибн Амр Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келиб: Эй Расулуллаҳ, албатта Давс (қабиласи) осий бўлди ва (исломдан) бош тортди, уларга қарши Аллаҳга дуо қилинг, деди. Одамлар у киши уларга (қарши бад)дуо қилади деб ўйлади. У киши: «Аллаҳим, Давсни ҳидоят қил ва уларни (исломга) келтир» дедилар.