Абу Мусо айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: "Менинг мисолим ва Аллаҳ мени қайси нарса билан юборганининг мисоли — бир кишининг мисолига ўхшайдики, у бир қавмга келиб: Мен кўзим билан (душман) қўшинни кўрдим, мен яланғоч огоҳлантирувчиман, қочинг, қочинг! деди. Улардан бир гуруҳ унга итоат қилиб, секин (тунда) йўлга чиқиб қутулдилар; бир гуруҳ эса уни ёлғончи санади, қўшин уларга эрталаб етиб келиб, уларни қириб ташлади."
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، حَدَّثَنَا أَبُو الزِّنَادِ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، أَنَّهُ حَدَّثَهُ أَنَّهُ، سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ ـ رضى الله عنه ـ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّمَا مَثَلِي وَمَثَلُ النَّاسِ كَمَثَلِ رَجُلٍ اسْتَوْقَدَ نَارًا، فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ جَعَلَ الْفَرَاشُ وَهَذِهِ الدَّوَابُّ الَّتِي تَقَعُ فِي النَّارِ يَقَعْنَ فِيهَا، فَجَعَلَ يَنْزِعُهُنَّ وَيَغْلِبْنَهُ فَيَقْتَحِمْنَ فِيهَا، فَأَنَا آخُذُ بِحُجَزِكُمْ عَنِ النَّارِ، وَأَنْتُمْ تَقْتَحِمُونَ فِيهَا ".
Абу Ҳурайра (розияллаҳу анҳу) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг шундай деганларини эшитди: "Менинг ва одамларнинг мисоли — олов ёққан бир кишининг мисолидир. Олов унинг атрофини ёритганда, парвона (капалак)лар ва оловга тушадиган мана шу жониворлар унга туша бошладилар. У уларни тортиб (қайтармоқчи бўлар), лекин улар уни енгиб, унга отилавердилар. Мана мен сизни белингиздан ушлаб дўзахдан (тортаман), сизлар эса унга отиляпсиз."
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، عَنْ عَامِرٍ، قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو، يَقُولُ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " الْمُسْلِمُ مَنْ سَلِمَ الْمُسْلِمُونَ مِنْ لِسَانِهِ وَيَدِهِ، وَالْمُهَاجِرُ مَنْ هَجَرَ مَا نَهَى اللَّهُ عَنْهُ ".
Абдуллаҳ ибн Амр айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: "Мусулмон — мусулмонлар унинг тили ва қўлидан саломат бўлган кишидир. Муҳожир — Аллаҳ ман қилган нарсаларни тарк этган кишидир."