حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ، حَدَّثَنَا أَبُو غَسَّانَ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ نَظَرَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِلَى رَجُلٍ يُقَاتِلُ الْمُشْرِكِينَ، وَكَانَ مِنْ أَعْظَمِ الْمُسْلِمِينَ غَنَاءً عَنْهُمْ فَقَالَ " مَنْ أَحَبَّ أَنْ يَنْظُرَ إِلَى رَجُلٍ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَلْيَنْظُرْ إِلَى هَذَا ". فَتَبِعَهُ رَجُلٌ فَلَمْ يَزَلْ عَلَى ذَلِكَ حَتَّى جُرِحَ، فَاسْتَعْجَلَ الْمَوْتَ. فَقَالَ بِذُبَابَةِ سَيْفِهِ، فَوَضَعَهُ بَيْنَ ثَدْيَيْهِ، فَتَحَامَلَ عَلَيْهِ، حَتَّى خَرَجَ مِنْ بَيْنِ كَتِفَيْهِ. فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْعَبْدَ لَيَعْمَلُ فِيمَا يَرَى النَّاسُ عَمَلَ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَإِنَّهُ لَمِنْ أَهْلِ النَّارِ، وَيَعْمَلُ فِيمَا يَرَى النَّاسُ عَمَلَ أَهْلِ النَّارِ وَهْوَ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَإِنَّمَا الأَعْمَالُ بِخَوَاتِيمِهَا ".
Саҳл ибн Саъд ас-Соидий айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мушриклар билан жанг қилаётган бир кишига қарадилар — у мусулмонлардан душманга энг кўп зарар етказадиганларидан эди. Дедилар: "Ким дўзах аҳлидан бир кишига қарашни истаса, мана шунга қарасин." Бир киши унга эргашди. У шу ҳолатда (жанг қилиб) давом этди, то яралангунча. Сўнг ўлимни тезлатмоқчи бўлиб, қиличининг учини икки кўкраги орасига қўйди ва ўзини унга босди — қилич икки елкаси орасидан чиқди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: "Албатта банда одамлар назарида жаннат аҳлининг амалини қилади, ҳолбуки у дўзах аҳлидандир; ва одамлар назарида дўзах аҳлининг амалини қилади, ҳолбуки у жаннат аҳлидандир. Албатта амаллар хотималари (охири) биландир."