باب الْعَمَلِ الَّذِي يُبْتَغَى بِهِ وَجْهُ اللَّهِ
حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ أَسَدٍ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ أَخْبَرَنِي مَحْمُودُ بْنُ الرَّبِيعِ، وَزَعَمَ، مَحْمُودٌ أَنَّهُ عَقَلَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَقَالَ وَعَقَلَ مَجَّةً مَجَّهَا مِنْ دَلْوٍ كَانَتْ فِي دَارِهِمْ.
Маҳмуд ибн Робиъ ривоят қилди ва у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни эсидалигини, ва у зот уларнинг уйидаги пақирдан олиб (унинг) юзига пуркаган сувини эслаб қолганини айтди.
قَالَ سَمِعْتُ عِتْبَانَ بْنَ مَالِكٍ الأَنْصَارِيَّ، ثُمَّ أَحَدَ بَنِي سَالِمٍ قَالَ غَدَا عَلَىَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " لَنْ يُوَافِيَ عَبْدٌ يَوْمَ الْقِيَامَةِ يَقُولُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ. يَبْتَغِي بِهِ وَجْهَ اللَّهِ، إِلاَّ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ النَّارَ ".
(Маҳмуд) деди: Итбон ибн Молик ал-Ансорий — кейин Бану Солимдан бири — дан эшитдим, у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эрталаб ҳузуримга келдилар ва дедилар: "Қиёмат кунида ҳеч бир банда — Аллаҳнинг юзини истаб Ла илаҳа иллаллаҳъ дейдиган банда — келмайдики, Аллаҳ унга дўзахни ҳаром қилмаган бўлсин."
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ عَمْرٍو، عَنْ سَعِيدٍ الْمَقْبُرِيِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَقُولُ اللَّهُ تَعَالَى مَا لِعَبْدِي الْمُؤْمِنِ عِنْدِي جَزَاءٌ، إِذَا قَبَضْتُ صَفِيَّهُ مِنْ أَهْلِ الدُّنْيَا، ثُمَّ احْتَسَبَهُ إِلاَّ الْجَنَّةُ ".
Абу Ҳурайра (ривоят қилди): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) дедилар: "Аллаҳ таоло айтади: Мўмин бандам учун, Мен унинг дунё аҳлидан бўлган суюклисини қабз қилганимда, сўнг у (савобини) Мендан умид қилиб сабр қилса — жаннатдан бошқа жазо (мукофот) йўқдир."