حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَمْرٌو، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ {وَمَا جَعَلْنَا الرُّؤْيَا الَّتِي أَرَيْنَاكَ إِلاَّ فِتْنَةً لِلنَّاسِ} قَالَ هِيَ رُؤْيَا عَيْنٍ أُرِيهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَيْلَةَ أُسْرِيَ بِهِ إِلَى بَيْتِ الْمَقْدِسِ. قَالَ {وَالشَّجَرَةَ الْمَلْعُونَةَ فِي الْقُرْآنِ} قَالَ هِيَ شَجَرَةُ الزَّقُّومِ.
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) — "Сенга кўрсатган рўёни одамларга фақат фитна қилдик" (ояти ҳақида) — айтди: "У — кўз кўриши (ҳақиқий рўё)дир, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Байтул-Мақдисга исро (тунги саёҳат) қилинган кечаси кўрсатилди." ("Қуръанда лаънатланган дарахт" ҳақида) деди: "У — Заққум дарахтидир."