حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ ـ هُوَ ابْنُ حَازِمٍ ـ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ، قَالَ رَأَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْخَنْدَقِ يَنْقُلُ مَعَنَا التُّرَابَ وَهْوَ يَقُولُ " وَاللَّهِ لَوْلاَ اللَّهُ مَا اهْتَدَيْنَا، وَلاَ صُمْنَا وَلاَ صَلَّيْنَا، فَأَنْزِلَنْ سَكِينَةً عَلَيْنَا، وَثَبِّتِ الأَقْدَامَ إِنْ لاَقَيْنَا، وَالْمُشْرِكُونَ قَدْ بَغَوْا عَلَيْنَا، إِذَا أَرَادُوا فِتْنَةً أَبَيْنَا".
Баро ибн Озиб айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни Хандақ кунида биз билан тупроқ ташиётганини кўрдим, у: "Валлаҳи, агар Аллаҳ бўлмаганида, биз ҳидоят топмас, рўза тутмас ва намоз ўқимас эдик. Бас бизга сакина (хотиржамлик) нозил қил, (душман билан) учрашганимизда қадамларни собит қил. Мушриклар бизга зулм қилдилар, улар фитнани истасалар, биз рад этдик" дер эди.