حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، عَنْ حُمَيْدٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ آلَى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنْ نِسَائِهِ، وَكَانَتِ انْفَكَّتْ رِجْلُهُ، فَأَقَامَ فِي مَشْرُبَةٍ تِسْعًا وَعِشْرِينَ لَيْلَةً، ثُمَّ نَزَلَ فَقَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ آلَيْتَ شَهْرًا. فَقَالَ {إِنَّ الشَّهْرَ يَكُونُ تِسْعًا وَعِشْرِينَ}
Анас айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) аёлларидан ийлаъ (яқинлашмаслик қасами) қилди — унинг оёғи чиқиб (лат еб) кетган эди — юқори хонада йигирма тўққиз кеча турди, кейин (пастга) тушди. Улар: "Эй Расулуллаҳ, бир ой ийлаъ қилган эдинг-ку" дедилар. Деди: "Албатта ой йигирма тўққиз (кун) ҳам бўлади."