باب إِذَا حَلَفَ أَنْ لاَ يَأْتَدِمَ، فَأَكَلَ تَمْرًا بِخُبْزٍ، وَمَا يَكُونُ مِنَ الأُدْمِ
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَابِسٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ قَالَتْ مَا شَبِعَ آلُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم مِنْ خُبْزِ بُرٍّ مَأْدُومٍ ثَلاَثَةَ أَيَّامٍ حَتَّى لَحِقَ بِاللَّهِ. وَقَالَ ابْنُ كَثِيرٍ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ قَالَ لِعَائِشَةَ بِهَذَا.
Оиша (розияллаҳу анҳо) айтди: "Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг оиласи — Аллаҳга қовушгунча — уч кун (кетма-кет) қатиқ (ёғ-сув) қўшилган буғдой нонидан тўймади."
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ لأُمِّ سُلَيْمٍ لَقَدْ سَمِعْتُ صَوْتَ، رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ضَعِيفًا أَعْرِفُ فِيهِ الْجُوعَ، فَهَلْ عِنْدَكِ مِنْ شَىْءٍ فَقَالَتْ نَعَمْ. فَأَخْرَجَتْ أَقْرَاصًا مِنْ شَعِيرٍ، ثُمَّ أَخَذَتْ خِمَارًا لَهَا، فَلَفَّتِ الْخُبْزَ بِبَعْضِهِ، ثُمَّ أَرْسَلَتْنِي إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَهَبْتُ فَوَجَدْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي الْمَسْجِدِ وَمَعَهُ النَّاسُ، فَقُمْتُ عَلَيْهِمْ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْسَلَكَ أَبُو طَلْحَةَ ". فَقُلْتُ نَعَمْ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِمَنْ مَعَهُ " قُومُوا ". فَانْطَلَقُوا، وَانْطَلَقْتُ بَيْنَ أَيْدِيهِمْ حَتَّى جِئْتُ أَبَا طَلْحَةَ فَأَخْبَرْتُهُ. فَقَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ قَدْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَيْسَ عِنْدَنَا مِنَ الطَّعَامِ مَا نُطْعِمُهُمْ. فَقَالَتِ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. فَانْطَلَقَ أَبُو طَلْحَةَ حَتَّى لَقِيَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَقْبَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَأَبُو طَلْحَةَ حَتَّى دَخَلاَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " هَلُمِّي يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا عِنْدَكِ ". فَأَتَتْ بِذَلِكَ الْخُبْزِ ـ قَالَ ـ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِذَلِكَ الْخُبْزِ فَفُتَّ، وَعَصَرَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ عُكَّةً لَهَا فَأَدَمَتْهُ، ثُمَّ قَالَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَقُولَ، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ فَأَكَلُوا حَتَّى شَبِعُوا، ثُمَّ خَرَجُوا، ثُمَّ قَالَ " ائْذَنْ لِعَشَرَةٍ ". فَأَذِنَ لَهُمْ، فَأَكَلَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ وَشَبِعُوا، وَالْقَوْمُ سَبْعُونَ أَوْ ثَمَانُونَ رَجُلاً.
Анас ибн Молик айтди: Абу Талҳа Умм Сулаймга: "Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг овозини заиф эшитдим, унда очликни сездим. Сенда бирор нарса борми?" деди. У: "Ҳа" деди. Арпа кулчаларини чиқарди, кейин ўз рўмолини олди, нонни унинг бир қисмига ўради, кейин мени Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га юборди. Бордим, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни масжидда, ёнида одамлар билан топдим. Уларнинг олдида турдим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Сени Абу Талҳа юбордими?" деди. Мен: "Ҳа" дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ёнидагиларга: "Туринглар" деди. Улар йўлга тушди, мен уларнинг олдида (юриб) Абу Талҳага келиб, унга хабар бердим. Абу Талҳа: "Эй Умм Сулайм, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) келди, бизда уларни тўйдирадиган таом йўқ-ку" деди. У: "Аллаҳ ва Расули билгувчироқ" деди. Абу Талҳа (чиқиб) Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га рўбарў келди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ва Абу Талҳа (уйга) кирдилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): "Эй Умм Сулайм, сенда борини келтир" деди. У ўша нонни келтирди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уни ушатишни буюрди, Умм Сулайм ўз ёғ идишини сиқиб унга қўшди (қатиқ қилди). Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга Аллаҳ хоҳлаганича (дуо) айтди, кейин: "Ўн кишига изн бер" деди. Уларга изн берди, улар тўйгунча еди, кейин чиқди. Кейин: "Ўн кишига изн бер" деди. Уларга изн берди, қавмнинг ҳаммаси еди ва тўйди. Қавм етмиш ёки саксон киши эди.