حَدَّثَنَا آدَمُ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، قَالَ سَمِعْتُ زُرَارَةَ بْنَ أَوْفَى، عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ، أَنَّ رَجُلاً، عَضَّ يَدَ رَجُلٍ، فَنَزَعَ يَدَهُ مِنْ فَمِهِ، فَوَقَعَتْ ثَنِيَّتَاهُ، فَاخْتَصَمُوا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " يَعَضُّ أَحَدُكُمْ أَخَاهُ كَمَا يَعَضُّ الْفَحْلُ، لاَ دِيَةَ لَكَ ".
Имрон ибн Ҳусайн (ривоят қилди): Бир киши (бошқа) бир кишининг қўлини тишлади. У (тишланган) қўлини унинг оғзидан тортди, шунда унинг (тишлаганнинг) икки олдинги тиши тушди. Улар Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га (хусумат билан) келдилар. Деди: "Бирингиз биродарини — буқа тишлагани каби — тишлайди-я?! Сенга дия йўқ."