حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ، مُحَمَّدُ بْنُ الْفَضْلِ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ، عَنْ أَيُّوبَ، عَنْ عِكْرِمَةَ، قَالَ أُتِيَ عَلِيٌّ ـ رضى الله عنه ـ بِزَنَادِقَةٍ فَأَحْرَقَهُمْ فَبَلَغَ ذَلِكَ ابْنَ عَبَّاسٍ فَقَالَ لَوْ كُنْتُ أَنَا لَمْ أُحْرِقْهُمْ لِنَهْىِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَلَقَتَلْتُهُمْ لِقَوْلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ بَدَّلَ دِينَهُ فَاقْتُلُوهُ ".
Икрима айтди: Алига зиндиқлар (мулҳидлар) келтирилди, у уларни ёндирди. Бу Ибн Аббосга етди. У: "Агар мен бўлганимда, уларни — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг қайтаргани сабабли — ёндирмас эдим, ва уларни — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг «Ким дийнини ўзгартирса, уни ўлдиринглар» сўзи сабабли — ўлдирар эдим" деди.
Абу Мусо айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га, мен билан Ашъарийлардан икки киши — бири ўнг томонимда, бири чап томонимда — келдик. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) мисвок ишлатар эди. Иккови (лавозим) сўради. Деди: "Эй Абу Мусо" — ёки: "Эй Абдуллаҳ ибн Қайс." Мен: "Сени ҳақ билан юборган Зотга қасамки, улар менга кўнглиларидагини билдирмадилар, улар амал (лавозим) талаб қилаётганини сезмадим" дедим. Гўё мен унинг лаб тагидаги мисвогига қараб турибман, (лаби) кўтарилди. Деди: "Биз ишимизга уни хоҳлаган кишини ишлатмаймиз, лекин сен, эй Абу Мусо — ёки: эй Абдуллаҳ ибн Қайс — Яманга бор." Кейин унинг ортидан Муоз ибн Жабални (юборди). Муоз унга (Абу Мусога) келганда, у унга бир ёстиқ ташлаб: "Туш (ўтир)" деди. Бирдан унинг ёнида бир киши боғланган (турибди). (Муоз): "Бу нима?" деди. (Абу Мусо): "У яҳудий эди, ислом қабул қилди, кейин (яна) яҳудий бўлди" деди. (Муоз): "Ўтир" деди. (Абу Мусо): "У ўлдирилмагунча ўтирмаймиз — бу Аллаҳ ва Расулининг ҳукми" деди — уч марта. У буюрди, у ўлдирилди. Кейин биз тунги (намоз) қиёмини зикр қилдик. Улардан бири: "Мен эса тураман ва ухлайман, уйқумда ҳам қиёмимда умид қилганимни умид қиламан" деди.