حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حَوْشَبٍ الطَّائِفِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ، حَدَّثَنَا أَيُّوبُ، عَنْ أَبِي قِلاَبَةَ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ حَلاَوَةَ الإِيمَانِ أَنْ يَكُونَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَأَنْ يُحِبَّ الْمَرْءَ لاَ يُحِبُّهُ إِلاَّ لِلَّهِ، وَأَنْ يَكْرَهَ أَنْ يَعُودَ فِي الْكُفْرِ، كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ ".
Анас (розияллаҳу анҳу) айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: "Уч (нарса) борки, кимда бўлса, иймон ҳаловатини топади: Аллаҳ ва Расули унга бошқа ҳаммасидан суюклироқ бўлиши; бир кишини фақат Аллаҳ учун севиши; ва ўтга ташланишни ёқтирмагани каби, куфрга қайтишни ёқтирмаслиги."
Саид ибн Зайд айтди: "Мен ўзимни (эслайман) — Умар мени Ислом (ни қабул қилганим) учун боғлаб турар эди (илгари Умар мусулмонларни қийнарди). Агар Уҳуд сизларнинг Усмонга қилган ишингиз сабабли (ғазабдан) қуласа, у қулашга ҳақли эди."
Хаббоб ибн ал-Аратт айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — у Каъба соясида ўз бурдасини ёстиқланиб (ётган)да — шикоят қилдик ва: "Бизга ёрдам (ғалаба) сўрамайсанми? Бизга дуо қилмайсанми?" дедик. Деди: "Сиздан олдингилардан бир киши (мўмин) олинар, унга ерда (чуқур) ковланар, у ичига солинар, арра келтирилиб бошига қўйилар ва икки бўлак қилинар; темир тароқлар билан эти-суяги орасидан таралар эди — лекин бу уни дийнидан тўхтатмас эди. Валлаҳи, бу иш (Ислом) албатта камолга етади, то отлиқ Санъодан Ҳазрамавтгача — Аллаҳдан ва қўйига (ҳужум қилувчи) бўридан бошқа нарсадан қўрқмасдан — юради. Лекин сизлар шошяпсизлар."