حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا قَيْسٌ، عَنْ خَبَّابِ بْنِ الأَرَتِّ، قَالَ شَكَوْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُتَوَسِّدٌ بُرْدَةً لَهُ فِي ظِلِّ الْكَعْبَةِ فَقُلْنَا أَلاَ تَسْتَنْصِرُ لَنَا أَلاَ تَدْعُو لَنَا. فَقَالَ " قَدْ كَانَ مَنْ قَبْلَكُمْ يُؤْخَذُ الرَّجُلُ فَيُحْفَرُ لَهُ فِي الأَرْضِ فَيُجْعَلُ فِيهَا، فَيُجَاءُ بِالْمِنْشَارِ فَيُوضَعُ عَلَى رَأْسِهِ فَيُجْعَلُ نِصْفَيْنِ، وَيُمَشَّطُ بِأَمْشَاطِ الْحَدِيدِ مَا دُونَ لَحْمِهِ وَعَظْمِهِ، فَمَا يَصُدُّهُ ذَلِكَ عَنْ دِينِهِ، وَاللَّهِ لَيَتِمَّنَّ هَذَا الأَمْرُ، حَتَّى يَسِيرَ الرَّاكِبُ مِنْ صَنْعَاءَ إِلَى حَضْرَمَوْتَ لاَ يَخَافُ إِلاَّ اللَّهَ وَالذِّئْبَ عَلَى غَنَمِهِ، وَلَكِنَّكُمْ تَسْتَعْجِلُونَ ".
Хаббоб ибн ал-Аратт айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — у Каъба соясида ўз бурдасини ёстиқланиб (ётган)да — шикоят қилдик ва: "Бизга ёрдам (ғалаба) сўрамайсанми? Бизга дуо қилмайсанми?" дедик. Деди: "Сиздан олдингилардан бир киши (мўмин) олинар, унга ерда (чуқур) ковланар, у ичига солинар, арра келтирилиб бошига қўйилар ва икки бўлак қилинар; темир тароқлар билан эти-суяги орасидан таралар эди — лекин бу уни дийнидан тўхтатмас эди. Валлаҳи, бу иш (Ислом) албатта камолга етади, то отлиқ Санъодан Ҳазрамавтгача — Аллаҳдан ва қўйига (ҳужум қилувчи) бўридан бошқа нарсадан қўрқмасдан — юради. Лекин сизлар шошяпсизлар."