حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا قَيْسٌ، عَنْ خَبَّابِ بْنِ الأَرَتِّ، قَالَ شَكَوْنَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُتَوَسِّدٌ بُرْدَةً لَهُ فِي ظِلِّ الْكَعْبَةِ، قُلْنَا لَهُ أَلاَ تَسْتَنْصِرُ لَنَا أَلاَ تَدْعُو اللَّهَ لَنَا قَالَ " كَانَ الرَّجُلُ فِيمَنْ قَبْلَكُمْ يُحْفَرُ لَهُ فِي الأَرْضِ فَيُجْعَلُ فِيهِ، فَيُجَاءُ بِالْمِنْشَارِ، فَيُوضَعُ عَلَى رَأْسِهِ فَيُشَقُّ بِاثْنَتَيْنِ، وَمَا يَصُدُّهُ ذَلِكَ عَنْ دِينِهِ، وَيُمْشَطُ بِأَمْشَاطِ الْحَدِيدِ، مَا دُونَ لَحْمِهِ مِنْ عَظْمٍ أَوْ عَصَبٍ، وَمَا يَصُدُّهُ ذَلِكَ عَنْ دِينِهِ، وَاللَّهِ لَيُتِمَّنَّ هَذَا الأَمْرَ حَتَّى يَسِيرَ الرَّاكِبُ مِنْ صَنْعَاءَ إِلَى حَضْرَمَوْتَ، لاَ يَخَافُ إِلاَّ اللَّهَ أَوِ الذِّئْبَ عَلَى غَنَمِهِ، وَلَكِنَّكُمْ تَسْتَعْجِلُونَ ".
Муҳаммад ибнул-Мусанна менга айтди, Яҳё бизга айтди, Исмоилдан, Қайс бизга айтди, Хаббоб ибнул-Аратдан, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга — у Каъба соясида ўз ридосини ёстиқ қилиб ётган пайтида — шикоят қилдик. Биз унга: «Биз учун (Аллаҳдан) ёрдам сўрамайсанми? Биз учун Аллаҳга дуо қилмайсанми?», дедик. У: «Сизлардан олдингилар ичида (мўмин) киши (шундай бўлган): унга ерда (чуқур) қазилар, сўнг у(нинг ичи)га қўйилар, сўнг арра келтирилиб, унинг бошига қўйилар ва иккига бўлиб ёрилар эди — бу уни ўз дийнидан қайтармас эди; ва темир тароқлар билан унинг гўштидан паст (ичидаги) суяк ёки пая (асаб) таралар эди — бу (ҳам) уни ўз дийнидан қайтармас эди. Аллаҳга қасам, албатта Аллаҳ бу ишни (Исломни) шундай тўлиқ (ғолиб) қилади, токи бир отлиқ Санъодан Ҳазрамавтгача юради, Аллаҳдан ёки ўз қўйига (ҳужум қиладиган) бўридан ўзга ҳеч нарсадан қўрқмайди. Лекин сизлар шошиласизлар», деди.