حَدَّثَنَا الْحُمَيْدِيُّ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، حَدَّثَنَا بَيَانٌ، وَإِسْمَاعِيلُ، قَالاَ سَمِعْنَا قَيْسًا، يَقُولُ سَمِعْتُ خَبَّابًا، يَقُولُ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ مُتَوَسِّدٌ بُرْدَةً، وَهْوَ فِي ظِلِّ الْكَعْبَةِ، وَقَدْ لَقِينَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ شِدَّةً فَقُلْتُ أَلاَ تَدْعُو اللَّهَ فَقَعَدَ وَهْوَ مُحْمَرٌّ وَجْهُهُ فَقَالَ " لَقَدْ كَانَ مَنْ قَبْلَكُمْ لَيُمْشَطُ بِمِشَاطِ الْحَدِيدِ مَا دُونَ عِظَامِهِ مِنْ لَحْمٍ أَوْ عَصَبٍ مَا يَصْرِفُهُ ذَلِكَ عَنْ دِينِهِ، وَيُوضَعُ الْمِنْشَارُ عَلَى مَفْرِقِ رَأْسِهِ، فَيُشَقُّ بِاثْنَيْنِ، مَا يَصْرِفُهُ ذَلِكَ عَنْ دِينِهِ، وَلَيُتِمَّنَّ اللَّهُ هَذَا الأَمْرَ حَتَّى يَسِيرَ الرَّاكِبُ مِنْ صَنْعَاءَ إِلَى حَضْرَمَوْتَ مَا يَخَافُ إِلاَّ اللَّهَ ". زَادَ بَيَانٌ وَالذِّئْبَ عَلَى غَنَمِهِ.
Ҳумайдий бизга айтди, Суфён бизга айтди, Баён ва Исмоил бизга айтди, улар иккиси: Қайсни эшитдик, у дер эди: Хаббобни эшитдим, у дер эди: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдим, у ўз ридосини ёстиқ қилган, Каъба соясида эди. Биз мушриклардан қаттиқ (азоб) кўрган эдик. Мен: «Аллаҳга дуо қилмайсанми?», дедим. У ўтирди, юзи қизарган эди ва: «Сизлардан олдингилар (мўминлар) — темир тароқлар билан суякларидан паст (ичидаги) гўшт ёки пая (асаб) таралар эди, бу уни ўз дийнидан қайтармас эди; ва арра унинг бош айирмасига (тепасига) қўйилар ва иккига бўлиб ёрилар эди, бу уни ўз дийнидан қайтармас эди. Аллаҳ албатта бу ишни (Исломни) тўлиқ (ғолиб) қилади, токи бир отлиқ Санъодан Ҳазрамавтгача юради, Аллаҳдан ўзга (ҳеч нарсадан) қўрқмайди», деди. Баён: «Ва ўз қўйига (ҳужум қиладиган) бўридан (қўрқмайди)», деб зиёда қилди.