حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه قَالَ قَرَأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم النَّجْمَ، فَسَجَدَ فَمَا بَقِيَ أَحَدٌ إِلاَّ سَجَدَ، إِلاَّ رَجُلٌ رَأَيْتُهُ أَخَذَ كَفًّا مِنْ حَصًا فَرَفَعَهُ فَسَجَدَ عَلَيْهِ وَقَالَ هَذَا يَكْفِينِي. فَلَقَدْ رَأَيْتُهُ بَعْدُ قُتِلَ كَافِرًا بِاللَّهِ.
Сулаймон ибн Ҳарб бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Асваддан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (Сура) Нажмни ўқиди ва сажда қилди. Шунда (у ерда) ҳеч ким қолмади, илло сажда қилди — фақат бир кишидан бошқаси; мен уни бир ҳовуч майда тош олиб, уни кўтарди ва унга сажда қилди ва: «Мана бу менга кифоя», деганини кўрдим. Мен уни кейин Аллаҳга кофир бўлиб ўлдирилганини кўрдим.