حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الأَسْوَدَ، يُحَدِّثُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَرَأَ { وَالنَّجْمِ} فَسَجَدَ فِيهَا وَسَجَدَ مَنْ كَانَ مَعَهُ غَيْرَ أَنَّ شَيْخًا أَخَذَ كَفًّا مِنْ حَصًى أَوْ تُرَابٍ فَرَفَعَهُ إِلَى جَبْهَتِهِ وَقَالَ يَكْفِينِي هَذَا . قَالَ عَبْدُ اللَّهِ لَقَدْ رَأَيْتُهُ بَعْدُ قُتِلَ كَافِرًا .
Абдуллаҳ (ибн Масъуд) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): У «Ван-нажм»ни ўқиди ва унда сажда қилди; у билан бирга бўлганлар (ҳам) сажда қилдилар — фақат бир шайх (қария) бир ҳовуч шағал ёки тупроқ олиб, уни пешонасига кўтарди ва: "Бу менга кифоя қилади" деди. Абдуллаҳ: "Мен уни кейин кофир ҳолда ўлдирилган ҳолда кўрдим" деди.