1296-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Масжидлар китоби
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ رُبَّمَا قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْقُرْآنَ فَيَمُرُّ بِالسَّجْدَةِ فَيَسْجُدُ بِنَا حَتَّى ازْدَحَمْنَا عِنْدَهُ حَتَّى مَا يَجِدُ أَحَدُنَا مَكَانًا لِيَسْجُدَ فِيهِ فِي غَيْرِ صَلاَةٍ .
Ибн Умар айтди: Баъзан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Қуръан ўқир, сажда (ояти)дан ўтар ва биз билан сажда қилар эди — ҳатто биз унинг янида тиқилинчак (қисилиб) бўлиб қолар эдик — ҳатто биримиз унда сажда қиладиган жойни топмас эди — намоздан бошқа (пайтда, яъни тиловатда).