حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ حَدَّثَنَا غُنْدَرٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، قَالَ سَمِعْتُ الأَسْوَدَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ قَرَأَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم النَّجْمَ بِمَكَّةَ فَسَجَدَ فِيهَا، وَسَجَدَ مَنْ مَعَهُ، غَيْرَ شَيْخٍ أَخَذَ كَفًّا مِنْ حَصًى أَوْ تُرَابٍ فَرَفَعَهُ إِلَى جَبْهَتِهِ وَقَالَ يَكْفِينِي هَذَا. فَرَأَيْتُهُ بَعْدَ ذَلِكَ قُتِلَ كَافِرًا.
Муҳаммад ибн Башшор бизга айтди: Ғундар бизга айтди: Шуъба бизга айтди, Абу Ишоқдан: Мен Асвадни эшитдим, у Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан: У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Маккада Нажм (сурасини) ўқидилар ва унда сажда қилдилар, у зот билан бирга бўлганлар ҳам сажда қилдилар — бир чолдан бошқа. У бир ҳовуч шағал ёки тупроқ олиб, уни пешанасига кўтариб: ‹Бу менга кифоя› деди. Мен уни кейин кофир ҳолда ўлдирилганини кўрдим.