حَدَّثَنِي إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا هِشَامٌ، عَنْ مَعْمَرٍ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ ـ رضى الله عنها ـ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَنْفُثُ عَلَى نَفْسِهِ فِي الْمَرَضِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ بِالْمُعَوِّذَاتِ، فَلَمَّا ثَقُلَ كُنْتُ أَنْفِثُ عَلَيْهِ بِهِنَّ، وَأَمْسَحُ بِيَدِ نَفْسِهِ لِبَرَكَتِهَا. فَسَأَلْتُ الزُّهْرِيَّ كَيْفَ يَنْفِثُ قَالَ كَانَ يَنْفِثُ عَلَى يَدَيْهِ، ثُمَّ يَمْسَحُ بِهِمَا وَجْهَهُ.
Иброҳим ибн Мусо, Ҳишомдан, у Маъмардан, у Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан (розияллаҳу анҳо) ривоят қилади: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўзлари вафот этган касалликда ўзларига муаввизатларни (Фалақ, Нос суралари) ўқиб пуфлар эдилар. (Касаллик) оғирлашганида, мен у кишига уларни ўқиб пуфлар ва баракаси учун у киши ўз қўллари билан (юзларига) сурар эдим. Мен Зуҳрийдан: Қандай пуфлар эдилар? деб сўрадим. У: Қўлларига пуфлар, сўнг улар билан юзларини сурар эдилар, деди.