3902-ҳадисСунани Абу Довуд · Тиббиёт китоби
حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، زَوْجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ إِذَا اشْتَكَى يَقْرَأُ فِي نَفْسِهِ بِالْمُعَوِّذَاتِ وَيَنْفُثُ فَلَمَّا اشْتَدَّ وَجَعُهُ كُنْتُ أَقْرَأُ عَلَيْهِ وَأَمْسَحُ عَلَيْهِ بِيَدِهِ رَجَاءَ بَرَكَتِهَا .
Бизга Қаънабий Моликдан, у Ибн Шиҳобдан, у Урвадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг завжалари Оишадан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бирор нарсадан шикоят қилганларида, ўзларига муаввизотлар (Фалақ ва Нос суралари)ни ўқиб, туфлар эдилар. Қачон оғриқлари кучайганда, мен уларга ўқир ва баракасини умид қилиб, ўз қўллари билан уларга суртар эдим.