حَدَّثَنَا عَبْدَانُ بْنُ عُثْمَانَ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ـ رضى الله عنه ـ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنَّهُ قَرَأَ {وَالنَّجْمِ} فَسَجَدَ بِهَا، وَسَجَدَ مَنْ مَعَهُ، غَيْرَ أَنَّ شَيْخًا أَخَذَ كَفًّا مِنْ تُرَابٍ فَرَفَعَهُ إِلَى جَبْهَتِهِ فَقَالَ يَكْفِينِي هَذَا. قَالَ عَبْدُ اللَّهِ فَلَقَدْ رَأَيْتُهُ بَعْدُ قُتِلَ كَافِرًا.
Абдон ибн Усмон бизга айтди, у деди: Отам менга хабар берди, Шуъбадан, Абу Исъҳоқдан, Асваддан, Абдуллаҳ розияллаҳу анҳудан, Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан: У (Сура) {Нажм}ни ўқиди ва унда сажда қилди, у билан бўлганлар (ҳам) сажда қилди, фақат бир шайх (кекса) бир ҳовуч тупроқ олди ва уни ўз пешонасига кўтарди ва: «Бу менга кифоя», деди. Абдуллаҳ деди: Мен уни кейин кофир ҳолда ўлдирилганини кўрдим.