3971-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ғазотлар китоби
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ، عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ كَاتَبْتُ أُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ، فَلَمَّا كَانَ يَوْمُ بَدْرٍ، فَذَكَرَ قَتْلَهُ وَقَتْلَ ابْنِهِ، فَقَالَ بِلاَلٌ لاَ نَجَوْتُ إِنْ نَجَا أُمَيَّةُ.
Абдулазиз ибн Абдуллаҳ бизга айтди, у деди: Юсуф ибнул-Можишун менга айтди, Солиҳ ибн Иброҳим ибн Абдураҳмон ибн Авфдан, отасидан, бобоси Абдураҳмондан, у деди: Мен Умайя ибн Халаф билан (асирлик ҳақида) китобат (ёзишма) қилдим. Бадр куни бўлганида, (Абдураҳмон) унинг ва ўғлининг ўлдирилишини зикр қилди. Билол: «Умайя қутулса, мен нажот топмайман (ўшани ўлдираман)», деди.